Bağırsam?!?

Gerekli uyarı: Çok uzun ve sıkıcı bir yazı olacak bu! 

İçim dolup dolup taşıyor sanırım.

Gözlerim acıyor çünkü gözyaşlarımı akmamaları için hep gerilere iteliyorum. Yatınca ağlarım rahatlarım diyorum, o zaman da ağlayamıyorum.

Hala iş bulamadım, en büyük sıkıntım bu şimdilik. Halamın yanındayım ve param var idare edecek kadar da olsa, ve hatta annemle her telefonda konuştuğumuzda 'biz sana yollarız 2-3 ay içinde, üzme kendini' diyor olsa da...

Bilmiyorum, sürekli evde olmam canımı sıkıyor sanırım. Harcamalarımı kısıtladım, o nedenle çok dışarı çıkamıyorum. Pek çıkmak da istemiyorum zaten nedense, depresif bi hava hakim hayatımda... Ah biliyorum bunu yapmamam gerekir ama her zaman mantıklı devam edemiyoruz sanırım hayata...

Halamla her akşam aynı şeyleri konuşmaktan yoruldum. Asla onu kırmak istemiyorum, o da beni kırmak istemiyor biliyorum ama farkında değil bence. Yani bazen söylüyor da, kırmıyorum değil mi seni? diye, elbette o an kırılmamış oluyorum. Ya da bilmiyorum, o kadar tatlı soruyor ki, kırıldım da diyemiyorum zaten.

Yemek pişirmeyi bu kadar çok (!) bilmeme şaşırdı mesela bu akşam. Ben de şaşırıyorum bazen, çünkü biliyorum gibi hissediyorum, yemek üzerine sohbetler edebiliyorum, o şöyle güzel olur vs. gibi ama iş yapmaya gelince resmen bir hiçim. :S Çünkü zavallı annem, evde yemekleri hep kendisi pişirdiği ve bana sıra dahi gelmediği için, üstelik evde kaldığımdaysa kendi kendime kolaylıkla yapabileceğim kızartma, makarna türü yemekleri genelde yaptığım için... -halam kızartmanın çok zararlı olduğu konusunda katı biraz, ve haklı da. ben de diyetteyim zaten-. Makarna da yemiyorum diyette olduğum için, elde var sıfır yani.

Öğrenmem gerek! Mutfağa gir halacım, ben çekiniyorsun sandım ilk başlarda ama ben yarın işe fln başlarım, almanyaya gitmeyi planlıyorum, kendine pişirebil, gözüm arkada kalmasın dedi. Haklı çok. Ona da öyle dedim zaten. Kötü bir şey de demiyor da, işte annemlerden uzakta fln bazen tuhaf oluyorum...

Her gece, Londra'da hayatın ne kadar zor olduğundan ve iş bulmanın da zor olduğundan bahsediyoruz. Sağlık sisteminin nasıl kötü olduğundan, insanların nasıl geçim sıkıntısı çektiklerinden... Çok severek geldiğim bu şehir, beni boğmaya başlıyor. Ama bunun konuştuklarımızla alakalı olduğunu düşünüyorum. Bazı arkadaşlarımın yanında ise çok daha umutlu oluyorum, iş bulabileceğimi söylüyorlar, çok eğlendiklerinden bahsediyorlar ve eğleniyorlar da doğrusu... İki farklı bakış açısı yani. Ama biri diğerine oranla her gece gibi bir sıklıkla gerçekleştiği için, ona inanmak zorunda kalıyorum.

Kimseye kızamıyorum, en çok kendime kızıyorum.
Ne doğru dürüst ders çalışıyorum son zamanlarda (-ki buraya gelişimin asıl amacı bu-)
Ne de iş arama çabalarımı maksimum düzeye çıkartabiliyorum, dün gece mac donalds'a internetten başvurmak için neredeyse 75 soruluk bir kağıdı bile doldurdum. Düşünün, ya basit bir team member olmak için nasıl şeylerle uğraştırıyorlar sizi, ha bunun sonucunda olumlu ya da olumsuz bir cevap verseler gam yemeyecek şu gönlüm.

Kısacası, çok sıkıntılı günlerdeyim, her ne kadar bahsetmemiş olsam da şimdiye dek. Ve bu yazı bir nevi iç döküş gibi oldu, daha fazla içime sığdıramadım bunları...

Hep böyle değildi, ve umarım hep böyle devam etmeyecek, daha güzel günler olur dilerim ki...