Lunarita

O konu kapanır! -3-

2012-01-25T12:30:00.000-08:00

Ben buralarda olmayacağım bu gece ama, sizler için hikayenin son kısmını da ekliyorum! :) Güzel bir partiye davetliyiz arkadaşımla, bana iyi eğlenceler dileyin canlar!

2. kısım için TIK

...

Bunları ona anlatmaya çalışırken, aslında çok gerçek olduklarını da fark ettim ve önümdeki fotoğraf tamamen değişti. Ve ben bunları anlatırken bile, umursamazdı sanki!

Asla eskiden saatlerce konuştuğum adam değildi. Kesinlikle değildi. Bir şeyler eksik, yanlış, yolunda değildi. Ve bu o kadar barizdi ki.

Tatlıya bağladık sayılır konuşmanın sonunda ancak, kesinlikle eksikti.

Ve biliyor musunuz,

O minik minik eksik olan parçalar, delik deşik edilmiş bir kağıt kadar geçirgendi. Aralıklardan geçenler ise, çok da güzel şeyler değildi.

Sonra karar verdim, duygularımı yokladım. Duygularımı yokladım ve sonrasında karar verdim. Bu işlemi birden çok kez gerçekleştirmiş olabilirim hatta.

İnsanlar sadece fiziksel boyutta var olmuyorlar. Özellikle de benim hayatımda! Kaçınıza dokundum? Kaçınızın elini tuttum gerçek hayatta? Peki kaçınız dokundunuz bana?

Hiç karşılaşmadık değil mi?

Oysa öyle değil, yazdıklarınızla var oldunuz hayatımda. Yorumlarınızla can kattınız, isimlerinizin ardına.

'Güneş gibi' de öyleydi benim için, kelimeleri benliğinin önüne geçmişti. Kelimeleriyle var olmuştu hayatımda ve belki de yanımda fiziksel olarak dikilip duran insanlardan çok daha fazla işlevseldi varlığı. Çok daha yardımcı oluyor, çok daha içimi okuyabiliyordu. Çok daha açık yürekliydi. Sonra sustu. Varlığının bağlı olduğu kelimelerini esirgemeye başladı benden. İster inanın, ister inanmayın ama 'o yok oldu' sonra! Bir tür ölüm gibi. Kelimelerin intiharı. Ki o zaten sadece kelimelerden ibaretti.

Şimdi içim rahat. Kalmadı, söylenmemiş tek bir cümlem. Hak etti mi, hak etmedi mi ? kocaman bir soru işareti. Cevabının beni hiç ilgilendirmediği. Ben masalımı yazdım, kendime düşen rolü gereğiyle yerine getirdim ve alkışlarımı bile topladım.

Perdeyi bile kapattım giderken ardımdan.

Başka bir oyunun, başka kahramanları perdeyi aralayana dek 'hoşça kal'sın duygularım.

Oyun bitti, kapandı son sahne!

Giderken ona şu şarkıyı armağan ediyorum, DİNLEYİN! :)

O konu kapanır! -2-

2012-01-25T02:54:00.000-08:00

Yazının 1. kısmı için, TIK

...

Aksine o orada, o mavi kenarlıklı pencerenin ardında susmayı tercih ederken, benim kalp atışlarım boğazıma takılmış ne yutkunmama ne de doğru düzgün nefes almama izin veriyorlardı. Ve o kritik kararı verdim! 'Madem kocaman bir adım attım ona karşı, şimdi neden küçük adımlar atmaktan çekineyim ki?'
Onunla konuştuk, çoğunlukla ben savurdum kelimelerimi, o dinledi ya da dinlermiş gibi yaptı. Mantıklı olan / zaman zaman pek de olmayan / yanıtlar verdi. Ki benim sorularımın bazıları da mantık çerçevesinden çok daha uzaktaydı. Tüm bunlara rağmen, dün gecenin bana kattığı en güzel şey şu olmalıydı.
Ben onunla konuşurken, kendimi daha çok açıklamaya çalışırken şunu fark ettim. Ona da bunu açık yüreklilikle söyledim. Belki de söylerken fark ettim. Ya da söyledikten hemen sonra...
Ben aslında onu değil. Onun kelimelerini seviyordum. Aramızdaki o diyalogların güzelliğine yazmıştım tüm yazılarımı. Kelimeleriyle tanıdım ben onu, kelimeleriyle bildim, anlattığı kadarını bildim, anlatabildiği kadarını... Ve kesinlikle o kadarını sevdim. Devamına değildi özlemim! İnsan tadını bilmediği duyguları özler mi? Yoksa özlediğini sandığı o duygular sadece beyninde yarattığı 'varsayımlar' mı olurlar? (Bu konuyu tartışalım bi ara.)

hala devamı var! :)

O konu kapanır!

2012-01-24T16:04:00.000-08:00

Evet arkadaşlar, maalesef ki her zaman mutlu sonuçlar doğurmuyor yaşananlar.
O konu kapandı. Uzun zamandır, blogda 'güneş gibi' etiketi altında yazılar yazdığım insanın gerçek yüzüne tosladım!
Evet, hem de bodoslama. Hala biraz başım dönüyor olabilir çarpışmanın şiddetinden ancak hayattayım! Ve bakın birazdan bir gülücük gelecek şuraya :)
Dün geceydi sanırım, ya da ondan önce. Dün olmalı. İnanmıyorum üstünden çok zaman geçmiş gibi hissettim bir an. Ki bu güzel olsa gerek. :)
Neyse, 'güneş gibi'ye gönderdiğim dosyanın ardından -içinde tüm duygularımın olduğu o çok özel olan dosya evet.- birkaç güzel cümle, biraz saygı ve çokça anlayış bekliyordum.
Hmm, ne kadarını gördüm cidden tartışılır.
Ama Halil Sezai'nin de dediği gibi 'Olsun, zaten aşklar hep böyle...'

Ne dedi, ilk okuduğunda?
Şöyle ki,

'Başka bir gün okumak istemesine rağmen, benim ne yapıp edip ona yazdıklarımı o gün okuttuğumu. -takiben bir gülücük eşliğinde.- Çok şaşırdığını. Çok güzel yazdığımı. Çok beğendim derse bunun faşizanlık olacağını. Yine de hem mutlu hem de tedirgin olduğunu.' söyledi.

Ben bunları okuduğumda, 'tamam' dedim 'gereken değeri verecek'! Çünkü ardı ardına güzelce yerleştirilmiş 5 cümleyle karşı karşıyaydım ve bunlar çok da negatif şeyler değillerdi.

Ama sonra ne mi oldu?

Ben bir sonraki gece online olduğumda -o sanal dünyanın mavi kenarlıklı -birileri bir şeyler yazdığında pıt pıt ses çıkaran- konuşma penceresinde- onu gördüm. Kalp atışlarımın yavaşlaması için oturup onlara öğütler vermiş olsam da, yavaşlamadılar. Ardı ardına attılar.
Güneş gibi' dediğim insandan bekledim bir şeyler demesini. E çünkü ben aylardır biriktirdiklerimi, kusarcasına, acelem varmışcasına tek seferde, tek atışla ona göndermiştim. Sıra onda değil miydi sahi? Ah evet, o bir şeyler demeli ve hatta o dosyada yazanların ardındakileri merak etmeliydi. Ama öyle olmadı... Hem de hiç öyle olmadı.

Ve hikayeye ufak bir ara, hiç kimsenin bunun 3 katı uzunluğundaki bir yazıyı okumak isteyeceğini sanmıyorum. :)
Bakalım sonunda ne olacak? diye de heyecan yaratayım. -ki başlıktan çok belli ne olacağı. :))

Ben Anlatsam Siz Dinlerdiniz Değil Mi? :)

2012-01-23T05:29:00.000-08:00

Dikkat: Aşık olup da, bunu karşı tarafa bir türlü söyleyemeyenleri gaza getirebilir. :) Bir ihtimal yani.

Ben yine içimde tutamadım söyleyeceklerimi.

Paylaşmak istedim. :)

Yanıyo.

2012-01-22T08:29:00.000-08:00

Çok saçma şeyler yapıyorum ya, hepsi uzakta olmam ve sevgiye olan özlemimle alakalı olmalı.

Birileri beni sevse, ben de onları aynı anda.

Geçecek gibi.

Üfle gözlerime!

Geçer geçer.

Zaten hep öyle olmaz mı?

Değil mi?

belki

2012-01-21T17:01:00.000-08:00

diyorum ki,

belki benim onun için atan kalbimi hiç umursamayıp, kendi kalbinin başkaları için atmasını izliyordur.

belki de, aşık olmuştur birilerine. ki bunun işaretini taşıyan izler vardı profilinde.

belki de, ben gülücük ile sohbeti başlatmak için kıvranırken, o başkasıyla konuşuyordur heyecanla.

belki de, aynı sebepten ötürü 'oysa ben sana gülümsemiştim biraz önce :) ' yazdığımda cevap verememiştir.

onca belkiye rağmen, iyi ki oracıkta durmakta!

benim hala umudum var.

ne tuhaf umut beslemek.

ne tuhaf sevmeyi yeniden denemek.

keşke gökyüzünden sen yağsan.

tam da gün dönmüşken.

2012-01-20T18:10:00.000-08:00

bir mucize oldu sanırım.

sensiz başlayıp biten gün, yeni günle çoktan kucaklaşmış ve eskiyi ardında bırakmışken,

seni getirdi bana.

artık senliyim.

kelimelerin bulaştı bak, ellerime yüzüme,

neşen yayıldı odamın her bir köşesine...

sen, kalbimde gürültüyle dans etmektesin diye,

sustu bütün şehir, ben seni dinleyebileyim diye.

sensiz.

2012-01-20T16:54:00.001-08:00

bir gün daha seni düşünerek, ama sensiz, bitti.

*uzaklarda daha mı aç oluyor insan, sevgilere?*

''Cherry''

2012-01-19T18:25:00.000-08:00

Elimi, ayağımı nereye koysam, hep fazla.

İçimden geçen duygularımın toplamı kadar bile etmiyor bu aralar Londra.

Ufalıyor avuçlarımın arasında.

Ayalarıma sığacak kadar küçülüyor sonrasında.

Bazen bu şehri, kocaman bir kabın içine koyulmuş

-rastgele öyle denk geldiği için.-

bir yemek gibi hissediyorum.

Tatlı, acı, ekşi ...

Hepsini aynı anda içinde barındıran.

Tadı berbat, ancak görüntüsü şaşalı.

Üzerinde göz alıcı bir 'cherry'.

Sırf onun hatrına bile el uzatmaya değecek kadar,

güzel bir 'cherry'.

Bazen kendimi o 'cherry' gibi hissediyorum.

Bazense altındaki karmaşık yemek gibi.

Her iki durumda da, elimi uzatamıyorum.

İzliyorum.

Anlamsız şeyleri özlüyorum.

En son özlemem gereken birini, en çok özlüyorum.

Dokunamadığım 'cherry', duygularımı sulandırıyor.

Bu şarkı da, Hüsnü Arkan

Sizlere Seslenirim! :)

2012-01-15T12:20:00.000-08:00

Merhabalar,

O kötü günlerimin üzerine şu an bir sünger çekiyorum ve kaldığım yerden devam ediyorum!

Ama öncelikle sizlere ufacık bir seslenişte bulunacağım :)

Lunarita

Ses kaydında bahsettiğim arkadaşım, GwenandCats! Şu an kendisi oldukça kuzeyde bulunmakta. İçindeki kaosları çok güzel aktarıyor cümlelerine bence. Ve ne zaman ihtiyacım olsa, bir yerlerden çıkıp müthiş yüreklendiriyor beni. Öyle birisi işte. ^^

Neyse bakalım, bugün üzerimdeki o ağırlığı biraz atıp, bir mağazadan aldığım ancak 2 kez giydikten sonra genişleyip bozulan bir kazağı geri vermek için Wood Green'e gittim. Kazağı sorun yapmadan geri aldılar neyse ki. Sonra da kendime bir bot aldım, çizme gibi de aslında. Ama içime sindi doğrusu. Annem uzun zamandır, taa Türkiye'den hala spor ayakkabılarınla mı dolaşıyorsun?!?! diye ısrarla soruyordu. İçi rahatlamıştır artık, bu gece rahat uyur heralde :) Anne yüreği işte, kıyamam ki ben ona. ^^

Çoraplarımı görmezden gelin millet! :) Eve gelince, anneme gösterebilmek için çektiğim bir fotoğraf bu. Tek nedeni bu yani. :)

Yorumlarıyla beni yalnız bırakmayan sizler, o kadar ki bloglarınızı düzenli takip edemesem de, sizler kadar sadık olamasam da, buralara uğramaktan vazgeçmediğiniz için, o güzel yüreklerinizdeki harika sevgi kırıntılarını paylaşmak gibi çok tatlı girişimlerde bulunduğunuz için, çok çok teşekkürler!

Karamsarlık karanlıktan gelir. Aydınlığımı özledim.

2012-01-12T12:54:00.000-08:00

Öncelikle bir önceki yazıma yorum yazan herkese çok teşekkürler. En son gördüğüm ve henüz cevap yazamadığım blog arkadaşlarıma da teşekkür ediyorum. Severim Deliyi, Dr.eamer'ım ve Adaşım Çok güzel şeyler yazmışsınız. Keşke bu akşam aldığım mesaj olmasaydı da, içim biraz rahatlayabilseydi sizin güzel yorumlarınızdan sonra. Oysa ben ne zaman umut depolamaya kalksam şu sıralar, bir başka minik ayrıntı çıkıp o biriken umutlarımı da alıp gidiyor...

Yanında kaldığım halamın kızı facebook'tan mesaj atmış tüm bu duygu yoğunluğumun üzerine...

Selam kuzen, iş arama olayın nasıl gidiyo? En yakın zamanda bi iş bulmalısın gerçekten, Londra çok pahalı bir şehir biliyosun ve annemle ilgili doğal olarak endişeleniyorum. Keşke daha çok para kazanıp ona yardımcı olabilseydim ama şu an bu imkansız biliyosun. Hayatta ısrarcı olmalısın, lütfen başvuru yaptığın yerlerin peşinden koş, ve annemi de düşün biraz. Umarım anlıyosundur ve kişisel algılamıyorsundur bunu. Nasıl gidiyo haber ver bana, öptüm.

Haklı. Kendince çok haklı. Ama ben böyle yapamazdım heralde, yani ben birazcık daha düşünceli davranırdım diye düşünüyorum. Halamdan hiç harçlık almadım, hala param var şükür. Sadece evinde kalıyorum ve yemeğinden yiyorum. Benim açımdan bakarsan olay böyle gibi. Onun açısından bakarsam, annemle kalıyo, elektrik su daha çok harcanıyo, ve hatta doğalgaz, annem ona göre alışveriş yapıyo, ona göre planlıyo her şeyi... Onun açısından da böyle...

Annemlerle konuştum bu akşam okul dönüşü otobüste, uzun zaman sonra ilk kez bu kadar dokundu yüreğime söyledikleri her şey. Aman dikkat et kızım, bot al kendine, üşütme, iş konusunu takma, harçlığınla idare et biz yollarız... bir sürü güzel söz... Anne babalarınızın kıymetini bilin, yanlarındayken elbette problemlerimiz oluyordu ama uzağa gelince fark ediyorsunuz ki sizi onlardan daha çok seven hiç kimseniz yok!

Kuzenime ne mi yazdım?

Selam kuzen,

Hala iş bakıyorum ve biliyorum ki en yakın zamanda bulmalıyım. Endişelerini tamamen anlıyorum, haklısın. Evinizde kalmama izin vermeniz bile çok büyük bir iyilik benim için, size gerçekten minnettarım.

Elimden gelenin en iyisini yapıyorum inan bana. Yarın tüm gün Harringey'de olucam ve Türk marketlerinde iş bakıcam. Belki bana uygun bi iş bulurum, görücez bakalım.

Umarım yeni işinde ve taşındığın yeni evde her şey yolundadır. Sevgiler, öptüm.

Böyle işte, tek konuştuğum yer burası bununla ilgili. İçim rahatlayana kadar böyle karamsar bir Luna ile karşı karşıyasınız anlaşılan... Böyle olsun istemezdim. Ama düzeleceğine yürekten inandığımı bir kez daha belirtmek isterim, geçici bir hüzün bu. Geçip biticek...

Sağlığımız sıhhatimiz yerinde olsun gerisi kolay! Yine de sizin için gülümseyebilirim sanırım, işte böyle ... :)

Bağırsam?!?

2012-01-11T12:07:00.000-08:00

Gerekli uyarı: Çok uzun ve sıkıcı bir yazı olacak bu!

İçim dolup dolup taşıyor sanırım.

Gözlerim acıyor çünkü gözyaşlarımı akmamaları için hep gerilere iteliyorum. Yatınca ağlarım rahatlarım diyorum, o zaman da ağlayamıyorum.

Hala iş bulamadım, en büyük sıkıntım bu şimdilik. Halamın yanındayım ve param var idare edecek kadar da olsa, ve hatta annemle her telefonda konuştuğumuzda 'biz sana yollarız 2-3 ay içinde, üzme kendini' diyor olsa da...

Bilmiyorum, sürekli evde olmam canımı sıkıyor sanırım. Harcamalarımı kısıtladım, o nedenle çok dışarı çıkamıyorum. Pek çıkmak da istemiyorum zaten nedense, depresif bi hava hakim hayatımda... Ah biliyorum bunu yapmamam gerekir ama her zaman mantıklı devam edemiyoruz sanırım hayata...

Halamla her akşam aynı şeyleri konuşmaktan yoruldum. Asla onu kırmak istemiyorum, o da beni kırmak istemiyor biliyorum ama farkında değil bence. Yani bazen söylüyor da, kırmıyorum değil mi seni? diye, elbette o an kırılmamış oluyorum. Ya da bilmiyorum, o kadar tatlı soruyor ki, kırıldım da diyemiyorum zaten.

Yemek pişirmeyi bu kadar çok (!) bilmeme şaşırdı mesela bu akşam. Ben de şaşırıyorum bazen, çünkü biliyorum gibi hissediyorum, yemek üzerine sohbetler edebiliyorum, o şöyle güzel olur vs. gibi ama iş yapmaya gelince resmen bir hiçim. :S Çünkü zavallı annem, evde yemekleri hep kendisi pişirdiği ve bana sıra dahi gelmediği için, üstelik evde kaldığımdaysa kendi kendime kolaylıkla yapabileceğim kızartma, makarna türü yemekleri genelde yaptığım için... -halam kızartmanın çok zararlı olduğu konusunda katı biraz, ve haklı da. ben de diyetteyim zaten-. Makarna da yemiyorum diyette olduğum için, elde var sıfır yani.

Öğrenmem gerek! Mutfağa gir halacım, ben çekiniyorsun sandım ilk başlarda ama ben yarın işe fln başlarım, almanyaya gitmeyi planlıyorum, kendine pişirebil, gözüm arkada kalmasın dedi. Haklı çok. Ona da öyle dedim zaten. Kötü bir şey de demiyor da, işte annemlerden uzakta fln bazen tuhaf oluyorum...

Her gece, Londra'da hayatın ne kadar zor olduğundan ve iş bulmanın da zor olduğundan bahsediyoruz. Sağlık sisteminin nasıl kötü olduğundan, insanların nasıl geçim sıkıntısı çektiklerinden... Çok severek geldiğim bu şehir, beni boğmaya başlıyor. Ama bunun konuştuklarımızla alakalı olduğunu düşünüyorum. Bazı arkadaşlarımın yanında ise çok daha umutlu oluyorum, iş bulabileceğimi söylüyorlar, çok eğlendiklerinden bahsediyorlar ve eğleniyorlar da doğrusu... İki farklı bakış açısı yani. Ama biri diğerine oranla her gece gibi bir sıklıkla gerçekleştiği için, ona inanmak zorunda kalıyorum.

Kimseye kızamıyorum, en çok kendime kızıyorum.
Ne doğru dürüst ders çalışıyorum son zamanlarda (-ki buraya gelişimin asıl amacı bu-)
Ne de iş arama çabalarımı maksimum düzeye çıkartabiliyorum, dün gece mac donalds'a internetten başvurmak için neredeyse 75 soruluk bir kağıdı bile doldurdum. Düşünün, ya basit bir team member olmak için nasıl şeylerle uğraştırıyorlar sizi, ha bunun sonucunda olumlu ya da olumsuz bir cevap verseler gam yemeyecek şu gönlüm.

Kısacası, çok sıkıntılı günlerdeyim, her ne kadar bahsetmemiş olsam da şimdiye dek. Ve bu yazı bir nevi iç döküş gibi oldu, daha fazla içime sığdıramadım bunları...

Hep böyle değildi, ve umarım hep böyle devam etmeyecek, daha güzel günler olur dilerim ki...

Temasını Değiştiren Luna

2012-01-11T04:36:00.000-08:00

Çooook uzun zaman olmuştu. Hep aynı temayı kullanıyor, o temanın blogumla özdeştiğine inanıyordum. Sonra sonra değiştirmek fikri düştü aklıma, öncelikle bir anket yaptım 5 kişilik bir katılımla 'hayır luna, değiştirmemelisin' sonucu çıktı. Tamam dedim, böyle kalsın. Sonra bu sabah ani bir telaşla bloglar arasında dolaşırken, kendi blogumun canlı mavileri ve pembeleri fazla geldiler ruhuma! Daha yumuşak renkleri özlemiş olmalı yüreğim. Çok iddialı bir tema değil bu biliyorum, bir önceki de değildi onu da biliyorum ancak sanırım bundan sonra böyle devam edeceğiz. Yabancılık çekmemek için, karpuz yiyen kızımı sağ üst köşeye yerleştirdim bile. Bir de blogun sonunda, eski temamın header'ını görebilirsiniz ki, kendisi bence nostaljik bir hava katmakta şu anki temaya.

Edit: Sağ üstten etrafa yayılan harf detaylarını çok sevdim. Belli belirsiz ama gerçekler. Aynen yazdıklarımız, anlatmaya çalıştıklarımız gibi...

Edit 2: Aa malesef ki blogun alt tarafındaki header olmamış, o nedenle onu şimdilik oradan kaldırıyoruz.

^_^

Umarım buraları böyle de seversiniz,
Sevgiler.

Seni özleyeceğim header! :)

Öykü -4-

2012-01-09T09:31:00.000-08:00

Okumak isterseniz diye, Kadın ve Adam 1 / Kadın ve Adam 2 / Kadın ve Adam 3

-kadın-

Uzandığı sahilde, teninden kalbine değen ılık güneş damlaları aynı zamanda tenindeki deniz suyunu tuza çevirmekle meşguldüler....

Derin bir nefesi ciğerlerine hapsetti kadın, bir süre geri vermedi...

Uzun zamandır hayalini kurduğu bu kumsalı tamamıyla hissetmek istedi; teninde, gözlerinde, avuç içlerinde ve ciğerlerinde...

Bir an aklına 'olanlar' takıldı, bir balığın istemsizce olta ucundaki yeme takılması gibi. Boğazında düğümlendi Barcelona kıyılarının havası.

Ona hayat veren kimyasal bileşimlerin karışımı şimdi boğazına düğümler atmış, hınzır bir çocuk misali gülümsüyordu sanki. Toparlanmaya çalıştı. Yanına gelişigüzel bıraktığı plaj çantasına sarıldı ve sonra havlusunu alelacele kolunun altına sıkıştırdı. Bu ani hareketlerini görenler, onun başına gelenleri kestirmekte zorlanabilirlerdi. Kötü bir haber almışçasına telaşlıydı, oysa ne telefonla konuşmuş, ne de yanına bir arkadaşı uğramıştı. Merakla bakan gözlere zerre aldırmadan, neredeyse koşar adımlarla plajdan uzaklaştı.

Sahilde biraz daha kalsa, yutkunamadığı hava baloncukları boğazında kocaman olacak ve kadını oracıkta yok edeceklerdi.

Yaklaşık 15 günlüğüne kiraladığı evine yaklaştığında yüreğindeki telaş dinmek üzereydi. Bir bardak su içti, turuncu çiçeklerin özenle yerleştirildiği vazoyu incelerken...

Barcelona güneşi odayı sıcak renklere boyamıştı. Turuncuların ve yeşilin dansını izledi bir süre... Kesinlikle artık daha rahat hissediyordu. Evdeki düzen, yumuşaklık ve her şeyin yerli yerinde oluşu iyi hissetmesine yardımcı olmuştu.

Oysa farkında olmadan, onu yine aynı kaosun içine sürükleyecek tuhaf bir duygunun ilk kelimelerini oluşturmak üzereydi...

Yalnızlığı bu güzel manzaranın düzenini bozarcasına fazlaydı.

Üstelik, nereye koysa yakışmayacak kadar çirkin.

Gitsem, tam da şimdi !

2012-01-08T05:56:00.000-08:00

O kadar anlamsız geliyor ki mantıklı düşünmeye başladığımda!

Yani kocaman bir zaman tuzağı gibi. Öyle ama, tuzak gibi de değil sanki bazen.

Tuzak olsaydı, istemsiz bir şekilde avlanmamız gerekmez miydi?

Oysa, oysa bile bile yapıyoruz bunu!

Bile bile seçiyoruz.

Biliyoruz,

bizim elimizde!

Ama gerçekten de öyle mi dersiniz?

....

Facebook denen yerde harcadığım zaman diliminden bahsediyorum.

Bilgisayarımı açar açmaz, ilk facebook sayfasını açıyorum ve sonra istemsiz olarak 'anasayfa' daki tüm haberlere şöyle bir göz gezdiriyorum.

Gerekli gereksiz...

Bazen kendimi, uzun zamandır hiç konuşmadığım, yıllardır görmediğim bir arkadaşın haftasonu piknik resimlerine bakarken buluyorum, bazen ise saçma sapan karikatürlerin içinde gezinirken.

Ah biliyorsunuzdur, karikatürler çok moda bu aralar.

Sonrasında, hiç anlamadan geçirilen saatler. Yeni tek bir şey öğrenmeden.

Zamanı savururcasına, sanki bol bol elimizde varmışcasına harcamalar. 5 para etmezmiş gibi.

Kendime kızıyorum, buna hala nasıl izin verebildiğime, bu kadar farkında olup, nasıl farkında değilmişcesine her seferinde bu tuzağa düşebildiğime...

Sonra gitsem diyorum!

Ah bir gitsem, bir sürü zamanım artar, kitap bile okurum, derslerimi daha düzenli yaparım vs.

Ama nedendir bilinmez gidemiyorum.

Biliyorum oysa, 'gitmek gerek'. Arkaya bile bakmadan, öylece bu çarkın dişlileri arasından sıyrılmak.

Belki, yarın.

Yılbaşından birkaç video! :) -Londa-

2012-01-02T10:29:00.000-08:00

Kapkaranlık bir video ancak yinede seslerimizin duyulması bile mutlu edebildi beni. :) Bu yeni yıla girmeden önce çekilmiş bir video. Tam olarak Trafalger Square'de çekildi. Yanımda, Kasia ve Ricardo var. Kasia Polonya'dan, Ricardo ise Brezilyalı. Harika insanlar!

Bu video ise yeni yıla girdikten sonra yaklaşık 3 civarlarında sokaklarda dolaşırken çekilmiş bir video. İnsanların birbirlerine hiç tanımasalar dahi 'Happy New Year' demeleri başta olmak üzere her şey harikaydı. Videonun sonunda yanımıza bi çocuk yaklaşıyo ve fotoğrafımızı çekmek istiyo -ki biz sormadık bile böyle bir şey yapmasını-, ancak ben anlamıyorum en başta NO NO diyorum çünkü makineyi alıp kaçabilecek bir havası vardı. :) Neyse ki, öyle bir şey olmadı. :))

Burada da, Trafalgar Square'de yeni yılın ilk dakikalarını izleyebilirsiniz.

Hepinizin yeni yılını bir kez daha (!) -söz bu son- kutlarım! :)

Edit: Umarım bir gün, Londra'da ya da dünyanın herhangi bir yerinde olmak isteyen herkesin dilekleri bir gün gerçekleşir. Hayat umarım bizlere hep güzel davranır! ^^

Yeni yılımız 'İsmail Abi'ce olsun!

2012-01-01T22:04:00.000-08:00

Leyla ile Mecnun'un Yılbaşı Özel Bölümünün son sahnesinde, Noel Baba'nın İsmail'e hediyesini vermesi ile başlayan o pek dokunaklı sahnelerin devamındaki o harika müziğin de etkisiyle...

Ah be İsmail abi, seni evlerimize konuk ettikten sonra söylenecek tüm kelimeleri bile o kadar yerlerinden ettiriyorsun ki... Ne söylediklerim, ne de söyleyeceklerim senin bizlere anlatmaya çalıştıkların yanında anlam kazanıyor.

Ah be İsmail abi, hep karlar yağsın YILBAŞLARINDA!
Ve sen, hep sevdir bizlere hayatı... USTACA!

Selam olsun.

Mim Varmış!

2011-12-30T13:18:00.000-08:00

Sevgili Çalıkuşu , Poliganum ve Zeynebi beni mimlemişler. Teşekkürler kızlar, çok severim mimleri ki zaten. ^^

Karşımızdakini mutlu etmenin 10 yolu:

Öncelikle, kesinlikle karşımızdakinin kim olduğuna bağlı bence bu sorunun cevabı! Atıyorum, kardeşimi ve arkadaşımı aynı yollarla mutlu edemeyeceğim açık ve net. :) O nedenle, soruyu karşımdaki bana benzeyen bir insan olsaydı, neler yapması beni mutlu ederdi olarak kendimce değiştiriyorum biraz ve işte cevaplarım! :)

1- Kesinlikle ona özel olduğunu hissettirirdim. Her insan özeldir çünkü ve onu özel kılan bir şeyler mutlaka vardır. İşte karşımdakinin beni özel kılan yanlarımdan en az (!) birini görmüş olmasını dilerdim ve bana bunu hissettirmesini...

2- Ona hatıralar bırakırdım. Kağıt üzerine yazılmış birkaç kelime yazı, el yapımı bir aksesuar, ya da ne bileyim bir yaz tatilinde sahilden onun için toplamış olduğum çakıl taşları / midye kabukları vs.ler.

3- Onunla hayaller kurardım. Tabi bunu sadece çok sevdiklerimle en içten bir şekilde yapabilirim ancak. ^^ (Ah birisi benimle hayal kurabildiğinde, nasıl mutlu oluyorum bir bilseniz.)

4- Ona saygı duyardım. Aynı zevklerimiz olmayabilir, aynı doğrulara bile inanmıyor olabiliriz. Olsun, ona saygı duymam tüm bunların dışında, her an olması gereken bir olgu.

5- Onunla filmler izlerdim. Film izlerken kendinizi rahat hissedebileceğiniz kaç kişi var ki? Gerçek bir arkadaş, film anında nasıl davranması gerektiğini bilir. Ve onunla film izlemek kesinlikle eğlencelidir.

6- Sırlarımı paylaşırdım. Onunkileri dinler ve özenle gizlerdim. Ah birisiyle bir sırrını paylaştığında -ki bilirsiniz ne kadar nadir olur bu, insan herkesle özelini paylaşamaz-, mutlu olurum ben. Karşımdakine bu ayrıcalığı yaşatmak isterdim.

7- Birlikte tüm gece sabahlar, kıkır kıkır muhabbetler ederdim. Açıklamaya bile gerek yok! Nasıl da mutlu. ^^

8- Zor günlerinde yanında olmaya çalışırdım.

9- Onun mutluluklarından kendi payıma kıskançlıklar yaratmazdım. Onun adına gerçekten, içten sevinmeyi bilirdim.

10- Onunla hayatımın bir kısmında gerçek anlamda yaşardım. Zevk ala ala...

Ve mimlediklerim,
Mia / Pembe Kereste / Konuşma Baloncuğu / Dr.eamer / Cemreçetem / Luna (Marslı) / Nehir İda / Avucumdaki İzler / Hayal Meyal / Serapus

Ve bunlar da, ne zamandır paylaşmak isteyip zaman bulamadığım, tatlı fotoğraflar! :)

HERKESE MUTLU YILLAR DİLERİM bir de. ^^

bilmiyorum neden ama bu kesinlikle benim favorim! :)

Postacı GELDİ!

2011-12-29T15:11:00.000-08:00

Bu sabah, kapıdan düşen zarfların sesine kulak kabartıp, uzun zamandır beklediğim mektupların gelmiyor olmasından dolayı fazla da heyecanlanmayıp, yeniden uykuya daldım. Bir ara uyanmaya karar verdiğimde, ayağımın ucuna değen zarfların fatura zarflarına benzemediğini fark ettim. Yere eğildiğimde, üzerinde okuduğum ismim -bir insan, kendi ismini bir mektup zarfının üzerinde gördüğünde nasıl da süper bir duygu kaplıyormuş içini- beni farklı diyarlara sürükledi. Hep aynı telaşa yenik düşüyorum, hemen okumalı mıyım? yoksa güzel bir an mı beklemeliyim? şöyle masa başında, kahve elimde fln? ve hep yenik düşüyorum 2. fikre. Mektupları açarken harcadığım zaman bile geçmek bilmiyor, uzadıkça uzuyor...

Okurken nasıl mutlu oldum bilemezsiniz! Üstelik 1 tane bile değillerdi. Nasıl bir heyecan, lunapark'ta en eğlenceli oyuncağa binmişcesine hevesli...

http://blog.gwenandcats.com/ - Zarfın içinden çıkan o şeylere -ah adını bilmiyorum- bayıldım! :)

http://lotussm.blogspot.com/ -Teşekkürler tatlım. :) Karta bayıldım, lotus çiçeğim benim... ^^

http://lotussm.blogspot.com/ 'un eski blog zamanlarından... kartın üstündeki kedişi yerim bennn!' :)

Çok teşekkürler sizlereee!

Mim varmış bir de, söz yarın yapacağım! Sevgiler. ^^

I do love Tim Burton!

2011-12-25T06:27:00.000-08:00

Deniz ve Mehtap

2011-12-24T05:31:00.000-08:00

Ah bu şarkı!

Bazen, günün en tatlı yerinde çıkıp geliyor dilimin ucuna.

Oysa, ne terk edenim var ne de gelip kıyılarıma yanaşmış bir tanıdığım.

Deniz bile gülmüyor halime.

Rüzgar ve martı bile sormuyorlar artık.

Öyleyse, aşkları biten ayrıcalıklı kişilere gelsin bu şarkı.

Ne mutlu ki, bir zamanlar dahi olsa 'bitecek kadarcık bile olsa'

Onlarınmış 'aşk'.

Dinleyelim.

İçim

2011-12-22T08:11:00.000-08:00

İçim çok dolu.

Nereye koysam taşacak;

kadar dolu.

Yükünü ne azaltır bilinmez.

Özlem çok ağır;

tahminimden daha çok.

Sevgi uzak;

her şeyden biraz daha fazla.

İçim düğüm düğüm;

Çözebilen yok.

Ben de dahil.

Belki biraz Birhan Keskin okusam diyorum,

O bile kafi gelmiyor.

'' ... Çoook geniş içim, içime sığıyor. / Yeryüzü, yanına senin. ''

B.Keskin

oxford street, aralık 2011

Yeni yıldan neler istemeli? Mim.

2011-12-17T18:04:00.000-08:00

Merhabalar,

Bu aralar fazlasıyla fotoğraflı videolu postlar girdiğimden kendimi rahatsız hissediyordum ki tam, bir mimle karşılaştım. Dedim hemen bir şeyler yazmalıyım. :) Sevgili Çalıkuşu beni mimlemiş, kendisine teşekkürler. ^^

Yeni yılda kavuşmayı dilediğimiz 12 dileğimizi yazıp, 12 kişiyi mimliyoruz.

Dilek No 1: Öncelikle sağlıklı ve huzurlu bir yeni yıl diliyorum. Ailem de ben de huzurlu ve mutlu olalım.

Dilek No 2: Master'ımı sorunsuz bitirmek istiyorum, yeni yılın son aylarına denk gelmesi beklense de. :)

Dilek No 3: Master'ım biter bitmez, Eylül sonu Ekim başı gibi olacak sanırım, kendime BARCELONA tatili ısmarlayabilmeyi diliyorum!

Dilek No 4: Kendime Barcelona tatili ısmarlayabilmek ve Londra'daki hayatımı daha fazla aileme bağlı olarak sürdürmemek için, yeni yıla part time bir işte çalışarak girebilmeyi ümid ediyorum.

Dilek No 5: Türkiye'ye döndüğümde, İstanbul'da tam da istediğim gibi ve gönlüme yatacak bir iş bulabilmeyi diliyorum.

Dilek No 6: Kadıköy'de ev tutup, en fazla 1 kişiyle paylaşmak şartı ile, o evde yaşamak istiyorum. Kedi de alırım belki. ^^

Dilek No 7: Mini Cooper'ım olsun istiyorum ama bu 2013'e sarkar büyük ihtimalle (yani olacağı varsa bile. ^^). Ama olsun yine de istiyorum!

Dilek No 8: Daha spritual olmak istiyorum. Kendimi bu konuda geliştirmek ve bir şeyler öğrenmek.

Dilek No 9: Annemlerin Karamürsel'e taşınmalarını istiyorum. Hep hayallerindeki gibi bir eve. Ben de onları hafta sonlarında ziyarete gideyim istiyorum.

Dilek No 10: Yazsam mı yazmasam mı bilemedim ama, AŞIK olunmak istiyorum. Ve karşılığında sevebilmek de. -en zoru bu değil mi zaten?-

Dilek No 11: Benim bu kadar çok dileğim yokmuş resmen zorlanıyorum şu an! Dünya'da barış ve kardeşlik olsun istiyorum. :)))) ve dilek no 12'yi es geçiyorum! :)

Yukarıya yazdıklarım olsa yeter de artar bile bana. :)

Peki ya sizler neler istiyorsunuz?

Nehir İda
Serapus
Kanalizasyon Balığı
Hayal Meyal
Dr.eamer
Kedicim
Dejawu
Zoitsa
Zedkacım
Marslı Luna
Kirazlı Sakız
Konuşma Baloncuğu
Zeynebicim
Volantecim

Oxford Street Hatırası

2011-12-17T12:40:00.000-08:00

Bugün harika geçti. Oxford Street'teki alışveriş merkezleri arasında insanların nasıl çılgınca alışveriş yaptıklarını izledim. Kendime çok sevimli bir kolye aldım ve bir de üzerimdeki şeyi. Adı ne bilmiyorum. :) Hani şu içine bir şey giymişsiniz gibi duran ama aslında tek parça olan şeylerden. Genelde alışveriş yapmayı pek sevmemekle birlikte, gerçekten beğenerek aldığım şeyler olduğunda sanırım mutlu oluyorum.

Tüm bunların dışında, Oxford Street'ten daha fazla fotoğrafla geri döneceğimmm! :)

Sevgiler.

Defterim benimmm!

2011-12-16T16:37:00.000-08:00

Üst üste post girecek kadar heyecanlanmayalı uzun zaman olmuştu sanırım. Ancak yıllardır hayal ettiğim gibi bir defterim olunca dayanamadım, paylaşmak istedim. Ben uzun uzun zamandır, filmlerdeki kahramanlarımızın kullandığı eskilerden kalmış, içinde değerli yazılar olan deri kaplı defterlerden istemişimdir. London Eye kıyılarında gezerken, böyle bir yere rastladım. Tabiki de, aldım hemen bir tane. Özel olsun istiyorum. Hatıralarımı barındırsın içinde, ve yıllar yıllar sonra çocuklarım olursa belki-onlar tarafından okunsun diye...

Renkli boya kalemlerim kayıplar ancak...

2011-12-16T15:50:00.000-08:00

Hayallerim hala yerlerindeler.

Neden küçüklüğümde olduğu kadar basit ve mutlu bir resim çizemeyeyim ki?

Ve böylesine minik bir resim, beni hala neden mutlu edemesin ki?

Sizlere de öneririm, böyle bir resmi çizerken

çocukluğunu anıyor çünkü insan.

Tekrar aynı mantıkla düşünüyor.

Köşede güneş, biraz bulut, mutlaka ağaçlar ve dağların arasından akan nehir.

Ev resmin en temeli, başlangıç yeri. Önce çatı, sonra bina, pencereler, neşeli bir kapı ve mutlaka bir baca!

Çocukluğumuza selam olsun!

Sözümü tuttum ve GEZDİM BEN!

2011-12-16T04:32:00.000-08:00

Bu fotoğrafa açıklama yazmak gereği duydum çünkü Yasaman da nedir? Kimdir? diye düşünebilirsiniz. ^^ Yasaman benim aynı Option kursu aldığım İranlı bir arkadaşım. Dün bizimle gelmeyi çok istedi ama gelemedi. Ben varmışım gibi fotoğraf çekinin nolur, dedi. Benim de aklıma böyle bir fikir geldi. Facebook'tan yorum yazmış ve bir de mesaj atmış çok beğendiğine dair. ^^ Sizlerle de paylaşayım dedim. :)

Üsteki fotoğraflarda da bol bol London Eye, Big Ben ve Houses of Parliament var. Aynı zamanda Covent Garden. Ve de dükkan vitrinleri. Çok renkli ve harikaydılar bayıldım hepsine.

Videoda dediklerim, o kadar yabancı turistin arasında kendi kendime bu eylemi gerçekleştirdiğimden anlamsız olabilir. :) Aldırmayın. İyi seyirler.

Edit: Fotoğraflardaki blog isimlerimi görmezden gelmeye çalışın lütfen. Onları yazarak biraz paranoyakça mı davrandım bilmiyorum. ^^

Çünkü ödülleri severim! :)

2011-12-12T10:31:00.000-08:00

Yılbaşı gibi olmuş bu blog ödülü! Ah, ya da bana öyle geliyor çünkü üzerinden epeyce zaman geçmesine rağmen yeni yapabiliyorum. :) Bu kez bahanem apaçık ortadaydı oysa, kimseler kırılıp darılmasın!

Kural No 1: Bize ödül veren kişiye teşekkür ediyoruz, blogunun linkini veriyoruz!

Beni de unutmayıp, paylaştıkları isimlerin arasına alan pek şeker insanlara çoook teşekkürler! Adımı listelerinizde görünce, çok mutlu olmuştum! Hala mutluyum tabikiside. ^^

Header'ına bayıldığım Kirazlı Sakız,
Yumuşak tüylü Sahaf Kedicim,
Kış güneşi kadar sevimli Summer,(yaz ayını sevmediğimden, olaya farklı bir bakış açısı katmak istedim sanırım. ^^)
Ve çok sevdiğim, Volante'cim (ayrıca o enfes blog adıyla yağmurun yağması iyidir diye haykırırken ben nasıl sevmem ki kendilerini, oyh! :)) beni unutmayan bloggerlar arasındalar!

Kural 2: Hakkımızda 7 gerçek paylaşıyoruz.

-Çok bıcır bıcır olmam beni mutlu etmiyor aslında. Böyle etrafta cool tavırlarla dolanan, az konuşan gizemli gözüken kızlardan olmak isterdim. Denedim ama olmuyor! En son Londra'da denedim yine olmadı. :) Sınıfıma girer girmez, 'Hello everyone!' diye neşeler saçtım! Ah bi ağır ol, ah biraz gizemli tavırlarla dolaş... Ama nerdeee!

-Babam ve kardeşimden daha çok annemi özlüyorum. Ups, duymasınlar! :)

-Geleceğimle ilgili planlar yapmadığımda, ya da hayaller kurmadığımda kendimi çok rahatsız hissediyorum. O şey gerçekleşecek olsun ya da olmasın mutlaka bir şeyler olmalı aklımda...

-Solağım! :)

-Kilolarıyla mutlu gibi gözüken aslında mutsuz bir insanım.

-Yemek yaparken tarife çok önem veririm. Çok da yemek yapmadığımdan olsa gerek! :) Ama mesela bir kekin içine göz kararı şeker koyamam ya da, pişirdiğim yemeğe bir tutam tuz koyamam! O tutam ne demek bana biri onu açıklamalı önce. Her şeyin ölçüsünü vermeliler bana, yoksa ben yokum, baştan belirteyim.

-En sevdiğim dizi Leyla ile Mecnun! Tüm izlediğim yabancı dizilerin ve Türk dizilerinin yerini almayı başardı kalbimde. Çok özel benim için artık! :) Ve bu akşam yeni bölümü var. :))

Benim de birilerini ödüllendirmem gerekiyormuş ama inanın kimler yaptı kimler yapmadı pek de bi fikrim yok! Affedin beni arkadaşlar, bu seferlik böyle olsun... Bir daha ki sefere, ekstra kişilerle eksiği kapatmaya çalışırım. ^^

İyi pazartesi akşamları...

Deneme bir ki, deneme. Luna Konuşuyor! :)

2011-12-11T15:12:00.000-08:00

Nedense bloga ses kaydı ekleyemedim. :S Ama sonra şu siteye ekledim, sayfayı biraz aşağı indirirseniz sol alt köşede listen to gibi siyah bir ikon göreceksiniz. İşte oradayım. ^^

http://kiwi6.com/file/7hd86dd3i7

Bu sefer okuyacak pek bir şey olmasa da, dinleyin beni ama! :)

Yatağının üzerinde çalışmayı seven Luna'nın ardında bıraktıkları...

Kelime sayılarına bakınnn, tanrım neler yapıyorum bennn! :) Yaşasın!

Odamdaki komodinlerin üstündeki dağınıklık! :) Evet, şu kenardaki çekirdek sivilcelerin nedeni olabilir. ^^ Kıyafetlerimin bile bir kısmı oralarda mı?!? Cidden öyleymiş yahu. :) Aynada çıkmayan da benim evet. ^^

Luna'dan haberler

2011-12-08T10:48:00.000-08:00

Yarın akşam saat 4'te başlayacak bu kızın sınavı. Tüm hafta sonu devam ederek, pazartesi akşam 4'te bitecek. İnş. güzel geçer!

Fotoğraftaki kız gibi hissediyorum şu an kendimi... Yolun ucu gözükmüyor. Yalın ayak, usul ve elimdeki -içimdeki ufak umut kırıntılarını yansıtan- kır çiçekleri ile yürüyorum.

Alice in WATERland.

2011-12-06T13:55:00.000-08:00

Alice suya düşerse...

Ders Arası Fotoğraf Molası

2011-12-04T11:30:00.000-08:00

Haftaya sınavlarım var, -içim tuhaf oluyor doğrusu-. Ancak elimden geleni yaptığına inanıyorum, son 2-3 gündür çalışmalarıma hız verdim ve birçok konuyu gözden geçirme şansım oldu. Yeterli mi? -Hayır, hala yeterli olduğunu hissetmiyorum. Orası ayrı mevzu.

Dua edin bana, inşallah geçsin Luna hayırlısıyla sınavlarını diye... ^^ Bol bol pozitif enerjiye ihtiyacım var.

Bir şeyleri gruplamadan, başlıklara ayırmadan öğrenememe gibi bir sorunum var! O nedenle çalışmalarımın her daim en zor kısmı belli bir konuyu düzgün başlıklar ve tablolar halinde ayrıştırmak olmuştur. Anladım ki, ben böyleyim. :) O kağıtları da, cam olan masamın altına yapıştırdım. Böylece aniden bir şeyi hatırlamam gerektiğinde hemen kitapları kenara ittirip, 'aa bakalım şu neydi?' diye çalışmaya devam edebiliyorum.

Bu fikir benim çok hoşuma gitti doğrusu. Önemli notların her an göz önünde olması çok yararlı. Ayrıca beyinlerimiz bizler fark etmeden, (yanlış hatırlamıyorsam -Peripheral Learning- yaparak) etraftaki bilgileri öğrenebiliyor. Yani yolda giderken billboard'larda gördüklerimizin aklımızda yer etmesi gibi. :) Neyse işte, kısacası çok yararlı!

Bu yazı da, bizim üniversitede bir öğretmenin kapısında yazan yazı. Çok sevdim ve fotoğrafını çektim.

Burası Woodgreen diye bir yer Londra'da, bir alışveriş merkezine gitmiştik, otoparkın 5. katındaydık sanırım. Oradan çektim.

Evlerin tekdüzeliğine dikkat ettiniz değil mi? Türkiye'mdeki rengarenk, çeşit çeşit olan evlerden sonra, fazlasıyla düzenli... :)

Londra'nın tanımı.

2011-12-03T08:53:00.000-08:00

Uzaktan bir akrabanın, facebook üzerinden gelen mesajına gereğinden samimi bir cevap mı yazdım bilmiyorum ancak, o an daha azını yazamazdım! O şunları demişti, 'Umarım Londra'yı sevmişsindir ve derslerin iyi gidiyordur. Ben geldiğimde sevmiştim. Sen nasıl buldun?' Ben ise, yüz yüze hiç karşılaşmadığım benden yaşlarca büyük, kilometrelerce uzak bir akrabanın mesaj kutusuna şu kelimeleri bıraktım, telaşla, yıllardır biriktiriyormuşcasına...

Londra! Ah Londra... Hep seviyordum ben burayı, gelmeden önce bile. Yağmuru çok sevdiğimden olsa gerek. Londra bu konuda fazlasıyla cömert biliyorsunuzdur.
Eski evler, tarih kokan sokaklar, asil İngilizler'in kimi zaman fazla resmi, kimi zaman fazla kibar ancak asla samimi olmayan tavırları arasında onları sevmek ve sevEmemek arasında gidip geliyor olmak... Kısaası, bence Londra ruhu olan bir şehir. Ve ruhu olan her şey güzeldir.

Bu mesajıma alacağım cevabı merakla bekliyor olacağım. Belki de anlamayacak bile karşımdaki, Londra'nın beni yazmaya zorladığı bu cümleleri. Yine de, dediğim gibi... içime hapsedemedim onları.

Halamla Hayat Üzerine -1-

2011-12-01T14:47:00.000-08:00

Hayat, bir yönüyle üzerine kitaplar yazılabilecek kadar basit iken, onun içindeki sıradan bir karakterin bile dünyasını tamamen anlatmamıza izin vermeyecek kadar da karmaşık olabiliyor bazen.

Bu akşamın en özet cümlesi buydu bizim huzur kokan Londra'daki evimizde. Harika bir halanın yanına denk gelmiş ve onun bilgeliğinden yararlanıyor olmak ayrıcalığını yakalamış olmam günlerimi aydınlatıyor.

Eve gelmek istiyorum! Sık sık. Gelip hayat üzerine sohbetler etmek, felsefik sorular çıkmazında kimi zaman kahkahalar atarak çıkmazlardan kaçak yollar keşfetmek, kimi zaman ekstra çaba harcayarak o tek çıkar yolu bulmaya çalışmak!

Sorularıma bilgelik ve sevgi ile örnekler veren bir halam var benim! Kendi yaşantılarından örnekler verirken, kah gözleri dolan kah ışıl ışıl olan - kah hüzünlenip kah neşelenen bir hala!

Benim halamın hiç Ferrari'si olmadı ve dolayısıyla onu hiç satamadı.

Ancak o da bir bilge!

Benim bilgem.

Onunla nice güzel cümleler yazacağımız akşamlar diliyorum!

Umarım her şey, hep güzel devam eder...

Problemi olan?!?!

2011-11-30T09:42:00.000-08:00

Son zamanlarda, bloguma katılan yeni bloggerları önceden olduğu gibi sırayla göremez oldum. Yani, önceden en son katılan ilk sırada gözüküyordu ve ben de kimin yeni geldiğini anlayabiliyordum. Ancak şimdi belirli bir düzene göre gözükmüyor izleyicilerim ben de yeni gelen izleyicilerin kimler olduğunu bulmakta zorlanıyorum. Herkese oluyor mu böyle bir şey yoksa, benim blogumla alakalı bir sorun mu?

Birazcık yardım istesem? ^^

Bugün pek bi duygusaldım doğrusu.

2011-11-29T13:15:00.000-08:00

Öğretmen olmak güdüsü, kaldırımın telaşlı adımları arasında, el ele okuluna gitmekte olan minik çocuklardan birinin tutacak elinin olmadığını anında fark edebilmekti belki de...

Londra'nın kalabalığını yararcasına zamanı durdurup, sonradan öğrenilen bir dilin her daim yabancı kalacak kelimeleriyle ''korkma'' diyebilmekti o küçüğe...

-Evet, bu Luna elinde not defteri kırmızı otobüslerde etkilendiği olaylar üzerine çalakalem yazılar yazmakta. Bu sabah da aynı şey oldu, kalem ve defterim elimde aldılar soluğu. Ben otobüsün camından dışarıyı izlerken el ele tutuşmuş 4 oğlan çocuğunun yanındaki 5. minik tutacak el bulamadı, yüzünü buruşturdu -ağlamak istedi ama yanında naz yapacak kimsesi yoktu-, sonra onlara yetişmeye çabalayarak koştu arkalarından. Ben tam o anda fısıldadım kırmızı otobüsün camının ardından -Don't be afraid, you are gonna be stronger than them! (Korkma, sen onlardan daha güçlü olacaksın!)

Umarım duymuşsundur küçüğüm... Umarım...

bazen,

2011-11-27T03:10:00.000-08:00

daha fazladır her şey!

-sınavlarım yaklaşıyor, her şey çok daha fazla sanki. derslerin insan üzerine bindirdiği yük her ülkede her sistemde aynı olsa gerek. sınav haftası yaklaşırken içten içe dalga dalga yayılan endişe hissi... umarım her şey yolunda gider ve başarıyla atlatırım bunu da.

-ah bir de, camı açmıştım odam havalansın diye -üstten açmıştım üstelik, minicik bir aralık işte-, nasıl olduysa oradan odama kurumuş bir yaprak düştü. hem yaprak hem de ben çok şaşırdık bu duruma. öptüm onu. sevdim birazcık da. sonra da kalemliğime renkli kalemlerimin arasına koydum. çok şirin. ^^

uzun bir edit: bu da şarkımız olsun istedim. Autumn Falling

Jaymar diyor ya hani, şarkının bir yerinde...

''And I believe it was you

whom I wanted to be walking next to

And I believe we were friends

and I believe we'll be again.''

Şarkının burasında hep balık geliyor aklıma. O çok sevdiğim arkadaşımı, sevgimin dozunu fazla kaçırıp kaybedişim... Ama şarkının da dediği gibi, 'I believe we'll be (friends) again!' ve ben buna yürekten inanıyorum.

Dexter's Search Engine!

2011-11-25T15:14:00.000-08:00

Yoksa adı geçen harika olabilmesi muhtemel arama motoru gerçek mi? sorusu aklıma düşüverdi diziyi izlerken...

Oysa hayat,

bir gece Dexter izlerken dizide adı geçen Eliot Search Engine'in bir an için bile olsa gerçek olduğuna inanıp, onu google'da aratabilmek kadar masumaneydi.

Bakınız; Yokmuş öyle bir şey.

Olsaydı süper olmaz mıydı?

'İçeriği, hedeflenmiş belirli bir algoritmayla arıyor. Bu sayede arama motoru optimizasyonuyla uğraşmıyor' bile demişlerdi üstelik.

Ah Dexter, ne umutlar verdin bir an için bizlere! :))

Öykü -3-

2011-11-24T18:07:00.000-08:00

Sakin bir barın en tenha köşelerinden birine oturduğunda, beyninin içini kemirmekte olan onlarca sorunun yanıtlarında çoktan boğulmuştu adam!

Sakinliği bozan ağız dolusu küfürler ve çaprazında kalan masanın ahşap zeminine inen bardağın kırılma sesiyle içinde bulunduğu ortamın farkına vardı. Aniden.

Cam kırıklarına takılı kaldı bakışları, her biri başka bir yere fırlamış, içinde bol miktarda öfke barındıran minik parçalar!...

İçkisinden bir yudum daha aldı, merak etti ardından. Acaba elindeki bardağı oturduğu masanın üzerinde, aynı şiddetle kırmaya kalkışsa, onun bardağından fırlayacak olan cam parçalarında da öfke mi saklı olurdu? -Hayır hayır, bu sorunun cevabı çok netti. Onun cam kırıklarında öfkeden çok, kırgınlık olurdu. Neye, kime olduğunu tam olarak kestiremediği ancak birilerine / bir şeylere karşı içinde her daim barındırdığı kırgınlık duygusu... Vazgeçti bu düşünceden.

Küfürlerin şiddeti artmaya yüz tutmuşken, yaka paça dışarı çıkartıldı yükselen sesin sahibi. Geçmiş birkaç dakikanın izlerini silmek / yaşanmamış saymak saymak için ise çalışanların cam kırıklarını temizlemesi yeterliydi. Ki öyle de oldu.

...

Adamın yanına bir gölge düştü aniden.
Başını kaldırmadan, bakışlarını masasından uzaklaştırmadan yanına düşen gölgenin bir kadına ait olduğu çıkarımına varmıştı adam. Sakin ve usulca oturuverdi yanına kadın.
Olan biteni uzaktan, alakasız izlemekte olan adam, bu kadının biraz önce ağız dolusu küfürler eden adamla aynı masada oturuyor olduğunu anımsadı.
Üzerine konuşulabilecek bir konu değildi bu ona göre.
Bardağının yanında uzanan biletler ilişti gözüne. Kadına kaçamak bir bakış attı ve her zamanki kendinden emin tavırlarıyla ''-Barcelona'ya gidiyorsunuz demek'', dedi adam.
Der demez pişman oldu, başka bir şey sorabilirdi. Olmamıştı! Aklında başka şeyler vardı hem, tanımadığı bir kadınla ilgisini çekmeyen konular üzerine sohbet etmek de neyin nesiydi? Buna izin vermemeliydi, kadın cümlesini bitirir bitirmez, bardağının dibinde az kalmış olan içkisini tek seferde bitirmeli ve 'hoşça kalın güzel bayan' diyerek barı terk etmeliydi. Ancak işler pek de beklediği gibi gelişmedi adamın.

'Birlikte gidiyoruz.' dedi kendinden emin bir ses.

Bu beklenmedik cevabın yarattığı şaşkınlık hala üzerindeyken, bir sonraki cümlesi planladığı gibi olamazdı adamın. Başını bu sefer ilgiyle kaldırdığında, kadının mavi gözleriyle buluştu adam. Ne söyleyeceğine dair en ufak bir fikri yoktu.
Gidemezdi, tek bildiği buydu.

Kadının tek bir cümlesi onu oturduğu yere kıpırdamasına dahi izin vermeyecek kadar sıkıca bağlamıştı.

O şimdi hiç bilmediği bir kadının son cümlesinin tutsağıydı.

Hayattaki en doğru kararım!

2011-11-23T16:57:00.000-08:00

Ben hayattaki en doğru kararımı meslek seçimimde yapmışım meğer... İnsan bunu fark ettiğinde, ne kadar huzurla doluyor yüreği bir bilseniz...

Günümüz kutlu olsun!

Fazla 'k' harfi olan?

2011-11-21T08:43:00.000-08:00

Okudukları o kadar güzel bir yazıydı ki, üzerine söyleyecek tek bir söz bulamamışlardı.

Okumuşlar, okumuşlar ve sonra tekrar okumak isteyip geri gelmişlerdi. Ancak her okuduklarında, katlanarak artmaktaydı, bir şeyleri söyleyememiş olmanın yarattığı tatlı baş ağrısı. Söyleyemedikleri ve söyleyemeyecekleri şeyler vardı onların. Zaten hep vardı da, bu yazıdan sonra sanki epey artmıştı.

Yazı o kadar güzeldi ki, içindeki tüm kelimeler başlı başına bir kompozisyonun bağımsız adayları olmaya adaydılar... Ve kelimelerin içindeki harfler o kadar gerçeklerdi ki, adeta soluk alıp verdiklerini duyabilirdiniz.

Mesela, birkaçına parmak uçlarınızla dokunmaya kalkıştığınızda 'a'nın soluk soluğa, 'ş'nin heyecan dolu ve 'k'nin çoktan ölmüş olduğunu hissedebilirdiniz. Üstelik tüm bunları hissetmek için hiçbir ayrıcalığa ihtiyacınız yoktu.

Yazı o kadar güzeldi ki, okuyanların üzerine söyleyecek tek bir sözleri dahi kalmadığı gibi, yazı altına usulca bırakacakları ufacık bir 'k' harfleri bile kalmıyordu ellerinde. Söylenemeyenler artıyor, ancak arttıkça da yok oluyorlardı. Yok oldukları yer ise, yine aynı yazının gölgeli derinlikleriydi. Okurların söyleyemediklerini, yazar çoktan söylemiş miydi? Öyle bile olsa...

Okurlar... Ah okurlar...

Bütün kelimeleri kendilerine saklamak konusunda inatçı, yazının güzelliği karşısında kırılgan ve naiftiler. Onlar oralarda bir yerlerdeydiler ve aksat/a/madıkları bir düzenle aynı yazıyı günde bilmem kaç kez ziyarete gelmekteydiler...!

Onlar ki, arkalarında hiç iz bırakmadan geri dönerler ve her gün -yine yeniden- aynı şeyi dilerlerdi.

' Hala hayatta olan küçücük bir 'k' harfi. '

( Yazar kendi kendine sormayı unutmuş olmalı; Başkalarının yaşam dolu harfleri, bizim - soluk soluğa kalmış ve heyecanla beklemekte olan - harflerimizin sonuna eklendiğinde aynı anlama kucak açarlar mıydı? )

Öykü -2-

2011-11-20T18:45:00.000-08:00

Hayatını altüst edecek kararlar almakta üstüne yoktu kadının... Mavi gözlerini kocaman açar, bir süre düşünür gibi yapar, ve aslında ilk saniyeden beri emin olduğu kararını uygulamaya geçirirdi. Bunu sanki dünden kalan bir yemeği yemek ve yememek arasında karar veremeyen bir kişi ustalığında yapar, üzerinde fazla durmaz ancak büyük adımlar atardı. Oysa hayatını çoğu kez altüst etmeye yarayan kararların büyük adımlarını atarken insanlar, çok daha dikkatli davranmalıdırlar. İşte o, bunu çoğu kez duymazdan gelirdi.

Hayatın altının üstünden daha iyi olmadığına dair elinde bir kanıt yoktu ve sanırım tüm bu aceleci tavırlarındaki en büyük etmen buydu! Korkmazdı o, ... bilinmeyenden - uzak olandan - yabancı kalma duygusundan...

....

Karşısında oturan yakışıklı adama bir kez daha baktı, bu sefer daha derinden... Düşünüyormuş gibi yaptı. Mavi gözlerini kocaman açtı. Başını ritmik hareketlerle birkaç kez salladı ve kararını vermiş olduğunu gösteren belli belirsiz bir gülümseme eşliğinde bardaki taburelerin adama en yakın olanına oturuverdi. Hiç kimseye fark ettirmeden, usulca...

Elindeki uçak biletlerini içki bardağının yanına özenle yerleştirdi kadın. Adam, umursamaz tavırlarla önce biletlere, sonra kadına baktı. Adamın koyu kahve gözleri, kadının kanına karıştı, alkolden biraz daha etkiliydi bu bakışlar. Neşelendirdi kadını.

'Barcelona'ya gidiyorsunuz demek' dedi adam. Ağzından çıkan her bir kelime tok sesine kavuşup dans etmişti adeta havada... Anlık bir olaydı ancak kadın hissedebilmişti bunu. Turuncu saçlarını eliyle sol omzunun üstünde toparlayarak, boyun kıvrımlarının loş ışık altında şımarmasına yardımcı oldu kadın. 'Birlikte gidiyoruz' dedi...

Adam başını bu kez kaldırdığında kadını gerçekten gördü.

Şunları yazsam (bir zamanlar) sevdiğim adama?

2011-11-19T17:58:00.000-08:00

Zamanın bir yerlerinde,
Sanki sana anlatacaklarım hiç bitmemiş gibi.
Tüm gevezeliğimi saklamışım da, konuşamadan susmak zorunda kalmışım gibi.
Daha çok sorularım varmış (bazısı gereklı, çoğu gereksiz) ancak cevaplanamadan kalmış gibi...

Ne çok şey yazmışım en son, ne çok susmuşsun.
Kısacası fazla yazmışım, fazla susmuşsun.
Ortası hiç bulunamamış gibi...

Sahi ben bunları yazsam sevdiğimi düşündüğüm adama, ne derdi? Yazmalı mıydım cidden? Yoksa bu cümleler onun yüreğinde anlam bulmazlar mıydı? İnsanın duyguları ile mantığının kavgalı olması ne zor imiş.

Öykü -1-

2011-11-19T04:30:00.000-08:00

Ayak izlerinin bıraktığı seste kayboldu kadın...

Adının ne olduğu çok önemli değildi öykünün burasında. Saçları turuncuya çalan renklerde parlardı onun, gözleri ise mavi. Teni beyazdı ve elleri minik. Renkleri severdi, ama en çok yeşili. Turuncu saçlarına çok yakışırdı yeşil. En kötü alışkanlığı, vazgeçemediği sigarasıydı. İnce uzun sigarası... Minik ellerinin detaylarında kaybolan kısa ve kalın parmaklarına inat...

Denizin mavisinde kendini buldu adam...

Kendi bildi bileli yakışıklıydı adam. Annesi yakışıklı oğlum benim, diye severdi. Sevgilileri her daim kıskanırlardı onu ve arkadaşları bile dayanamazdı ona çoğu zaman. Gölgede bırakırdı yanındaki herkesi. Saçları kıvır kıvır ve uzunla kısa arası bir mesafede salınırdı rüzgarda. Siyaha çalan koyu kahve tonlarda, gözleriyle uyum içinde. Dudakları kıpkırmızıydı onun. Kendiliğinden, doğuştan, öylesine... Boyu uzun, vücudu düzgün ve burnu hep şekilli. Onun hayattaki tek derdi bir boşluğu doldurmaktı. Dışarıdan bakanların göremediği kocaman bir boşluk vardı yüreğinde, adını koymakta kendini bildi bileli zorlandığı...

Ve günlerden bir gün,

Kadının mavisi, adamın kahve tonlarına karıştığında 'öykü' başladı.

Mektupları hep sevelim!

2011-11-18T13:35:00.000-08:00

Londra kartlı olan benim yazdığım mektubun bir parçası elbette ve o yaprak benim için iliştirilmiş gelen mektubun bir kıyısına... Yapraklar hep çok güzeller.

İlk mektubum kapının posta aralığından düştüğünde, okuldan yorgun bir psikoloji ile eve dönmekteydim. Tam kapıyı kapatıyordum ki, pembe bir zarf düştü yere. Yüzümde şaşkın bir ifade, usulca üzerindeki isme baktım, içimden bana gelmiş olmasını dileyerek, yorgun ama umutlu...

Haklıydım! Üzerinde adım ve soyadım özenle yazıyordu... Sanırım tam o ara, tüm yorgunluğumu unutmuş olmalıyım. İlk önce 'hemen okuma Luna' dedim kendime, 'önce bi otur rahatla, günün stresini at, sonra rahat rahat kahve eşliğinde okursun' dedim. İkna olmak üzere olduğumu düşünüyordum ki, kendimi bir heves mektubun zarfını yırtarken buldum. Üzerimde montum, çantam ayaklarımın ucunda ve tüm hevesler kalbimdeydi! Masaya ne zaman geçtiğimi hatırlamıyorum bile, bir çırpıda okudum! Çok susuz kalmış ve elindeki son bardak suyu biraz daha bekletir de içmezse, bardak elinden kayıp dökülecekmiş gibi bir açlıkla! Okudum, yaşadım da biraz aslında. Yazılı her bir cümleyi.

Ve yarım saat kadar önce, karşılığı için bir mektup yazdım... Yazarken de aynı açlığı hissettiğimi belirtmek isterim! Cümleleri ikinciye bile düşünmeden, koşar adım... Yaz ortasında, yağmura olan hasretimi dindirircesine... Yazdım, yazmadım aslında yaşadım. Yazdığım her bir cümleyi.

Kelimeler... Ah siz kelimeler, diğer her şeyden biraz daha güzel değil misiniz sahi?

Günün içinden...

2011-11-17T13:35:00.000-08:00

Londra'ya gezmeye gelmediğimden, madalyonun öteki yüzüyle tanışmak üzereyim. ^^ Derslerim her geçen gün ağırlaşmakla birlikte, yazmam gereken makalelerin sayısı ve kelime sayısına vurduğumuzda gözümde canlanan sayfaların fazlalığı beni boğmakta. Ki bir de bitirme tezi olayı var ki, üzerimde şimdiden kocaman bir yük olan -ondan hiç bahsetmeyeceğim bile... :))

Tüm bunları özlediğim günleri hatırlamaya çalışıyorum, belki biraz daha motive olurum! ... Geçen yıl çalışırken, çok özlemiştim mesela bir şeyler okumayı, yazmayı, akademik şeylerle uğraşmayı... Şimdi aslında özlem duyduğum bir olgunun içerisindeyim. Bu iyi olmalı aslında değil mi? ...

Yoksa, insan hep kendi bulunduğu durumun dışında kalan şeylere mi özlem duymakta?

Saçları dalgalı olan birinin (bu ben oluyorum), düz saça özlemi gibi mi dersiniz? Düz saçlı insanların da, kıvırcık ve dalgalı saçlara özlem duyması mümkün bu durumda. Ki böyle arkadaşlarım da olmadı değil zamanında.

Öyle bir şeyler işte, neyse ben gidip biraz uyuyayım.

Evet, burada saat erken daha ama olsun. Uyku iyidir. ^^

Mesela...

2011-11-16T12:23:00.000-08:00

Mesela sonra birden yağmur yağsa.

Böyle bardaktan boşanırcasına ve sonra toprak kokusu yayılsa her yana.

Mesela birden aşık olsam!

Sonra o da aşık olsa bana, en gerçeğinden.

Mesela en sevdiğim yönetmenler yeniden film çekseler.

Hemen şimdi, birden çekseler ve yarın izlesek!

Mesela çay mı kahve mi içsem diye düşündükten hemen sonra,

Elimde portakal suyuyla odaya girsem ve sevdiğim adam beni yadırgamasa.

Yüzüme bakıp, gülümsese. Çocukça.

Mesela eski radyolardan birine sahip olsam ve denk geldiğim ilk frekansta

Tanımadığım birileri, bu şarkı sana gelsin Luna dese...

Mesela taa Londralara kadar mektup gönderen öğrencim gibi birçok diğerleri de olsa,

Ve buradaki evim mektupla dolup taşsa...

Mesela ben bunları buraya yazarken üzerine daha çok düşünerek yazsam ve sizler

Hiç sıkılmadan okusanız...

Mesela işte...

2 film ve bir Luna, bir de mektup -luna'dan kendisine-

2011-11-13T16:27:00.000-08:00

Merhabalar,

Ben ders çalışmayı bir kenara bırakıp, üst üste 2 Xavier Dolan filmi izlemiş insanım! 1.sini izledim, 2.sini izlememek için çok tuttum kendimi ama başarılı olamadım. Tim Burton'dan sonra, en sevdiğim 2. yönetmen koltuğuna oturttum ben Sevgili Dolan'ı. Benden 1 yaş küçük kendileri. Çok samimi, çok bilgili, çok gay. Dudakları çok güzel bir de.

İlk izlediğim filmi, LES AMOURS IMAGINARIES idi. Çok çok beğendim. Çekimleri, ışıklar, müzikler. İşlenen konu, oyuncuların başarısı... Slow motionların etkisi... Bang bang...

Filmin sonlarına doğru Marie'nin ağzından çıkan şu sözler aşkı tekrar sorgulamama sebep oldu;

Kötü adamlar geldiğinde, onun orada olduğunu bilmek... Mecazi anlamda tabii... Yoksa kötü adamlar asla gelmez.
...
Rüzgar eserken, karnının tok ve sevdiğinin yanında olması. Nefesinin sıcaklığını omzunda hissetmek.
...
İşte bu kadar.

Ah be Marie, nasıl sevdin öyle!...

**********************************************************************************************

Sonra da, dayanamayıp J'AI TUE MA MERE'yi izledim. En az ilk film kadar beğendim! Asla annesiyle böyle bir ilişkisi olan bir çocuk değildim ancak, orta okul yıllarımdaki evden uzaklaşma sevdamın 'gerçekleşerek' bitmesini birazcık da 'ya sen de zor zamanlar geçirmişsin Luna' olayına bağlayabiliriz.

En sevdiğim sahnenin 'Ben yarın ölsem naparsın ha?' diye soran pek tatlı Xavier'in annesinin cevabını duyamadan geri dönüp gitmesinden, saniyeler sonra annesinin 'yarın ben de ölürüm' cevabını verdiği sahne olduğunu itiraf etmeliyim! Ağlamadım ki! (:

Böyle işte, ben ders çalışmam gerekirken oturdum 2 duygusal filmi birden izledim! Çok sevdim ikisini de, etkilerinden kurtulamadım doğrusu hala, bilmem kaçıncıya Bang Bang dinliyorum! Filmlerin 'soundtrack'lerini çoktan indirdim ve ipoduma attım. Filmleri de arşivledim üstelik.

Sonra yaptıklarımdan utandım ve oturdum kendime bir mektup yazdım! Evet, ben arada kendime mektuplar yazıyorum! Yani... bu ne bir ilk, ne de bir son sanırım.

Yarın yeni bir gün olsun istiyorum, daha çok verimle ders çalışabileceğim ve huzurlu hissedebileceğim.

Kendilerinize iyi bakınız.

Boğa kadınıyım, aman dikkat! -MiM-

2011-11-12T13:38:00.000-08:00

Yağmurun Yağması İyidir, gerçekten de. Ki ben yağmuru çok severim diye, hep yağabilir!

1- Burçlar hakkında ne kadar bilgiye sahipsin?

Burçları severim ve etkilerine inanırım. Çoğu kez inanmakta haklı olduğumu gösteren tesadüf adını verebileceğimiz olaylarla karşılaşmışlığım da vardır üstelik... Kendi burcum ve sevdiğim birkaç burcun özelliklerini daha iyi bilirken, diğer burçlar hakkında da azıcık bilgiye sahibimdir...

2- Hiç horoskop haritanı çıkarma gereği duydun mu?

Aslında bi aralar bayağı merak sarmıştım ve aklıma koymuştum ancak sonra, zamanla arada kaynadı gitti. Birisi 'aa ben nasıl çıkarılacağını biliyorum, gel senin horoskop haritanı çıkaralım' dese, çığlık çığlığa 'aaaa bu harikaaa!' diye bağırabilirim! :)

3- Burcunun hangi özelliklerini taşıdığına inanıyorsun? Ya da çevrendekiler hangi özelliklerini taşıdığını söylerler?

Boğa burcu kadını olarak, hmm aslında burcumun birçok özelliğini taşıyorum bence.

Tek bir özelliği dışında, maddiyata çok da önem vermem! Boğa burcu kadını için genelde bu yakıştırma yapılır -değerli taşlar, altınlar vs.- Beni azıcık tanıyanlar biliyor olacaklardır böyle heveslerim olmadığını. Beni mutlu edecek bir şeyin altında, mutlaka derinlik olmalıdır mesela. Düşünülmüş olmalıdır.

Yemek yemeği çok severim! Bunu da burcumun özelliklerinden biri olduğu için onun üzerine atabiliyorum bazen. 'Napalım şekerim, boğa burcuyum ben, bilirsin severim yemek olaylarını :)', şeklinde.

Toprak elementi olduğumdan daha sabitimdir. Mesela, bir yere gitmek için bir yol belirlediysem artık hep o yolu kullanırım. En çok sütlü dondurmayı sevdiğimden, diğerleriyle pek işim olmaz, hep aynı seçimi yaparım. Hayatta oturmuş yaşantılarım olsun isterim, değişikliğin içinde. Tuhaf ama öyle.

Olumlu özelliklerimden çok bahsetmeyeceğim, çünkü zaten her insan kendine bal şeker gelir. Bizi kendimiz hakkımızda söylediğimiz sözlerin değil, bizim hakkımızda başkaları tarafından söylenmiş sözlerin yücelteceğine her daim inanmışımdır.

4- Eğer detaylı bir araştırman olduysa, çevrendeki insanların burçlarını sorup yorum yapma ihtiyacı hiç hissettin mi?

Bazen... Yani bazen mesela bir kişinin karakteri buram buram Aslan kokuyor bana, ya da Akrep ya da her neyse -ama güçlü burçlar, böyle genelde kendini belli eden burçlar diyelim- o zaman soruyorum, 'pardon, aslan mı burcunuz?' diye. Bir nevi merakımı gidermek için. :) Doğru tahmin edebilmiş miyim diye? :) Çok yorum yapmam gerçi sonrasında.

Ama genelde en çabuk balıkları tanırım, tüm sevdiğim insanlar balıktı evvel zaman boyunca... hala çok severim balıkları ve bir gün balık bi adamla evlenmek isterim :)

Bir de aslanları tanırım, 'fazla iddialı' geliyorlar bana nedense. :) 'babam da aslan' bu nedenle de olabilir.

Ah bir de Akrepler! Bu arada, yükselenim Akrep.

:)

İlk yorum yapan 3 kişi bu mimi cevaplandırsın olur mu? -Aman ben mim yazmak istemiyorum fln deyip de, yorum yazmamazlık yapmayın bir de, yalnız kalmak istemem buralarda :)

Hiç ders çalışamadığınız oldu mu?

2011-11-12T05:10:00.000-08:00

Bu hafta hiç dersim yoktu çünkü 'reading week' yapmışlardı! Adından da anlaşabileceği üzre, bol bol okuma yapmamız gereken bir hafta.

İlk öncelikle, kocaman bir kütüphane olan 'Senate House Library'e gidip gerekli olabileceğini düşündüğüm tüm kitapları toparladım! Eve geldim ve bayram kahvaltısı için gerekli zamanı aradan çıkartarak, ders çalışma planımı yaptım! Her şey yolunda gözüküyordu, çünkü bol bol zamanım vardı! (Plan yapmadan çalışmaya başlayamayan bir yapım var da - ve kahretsin ki, plan yapmama rağmen çalışamayan bir yanım da varmış!-)

Neyse efendim, buraya kadar her şey normal!

Sonra ...

Sonra, nasıl oldu anlayamadan ben, günler hızlanmaya başladı. 2 saatte bitiririm dediğim makaleler 4-5 saat arası zaman dilimlerine yayıldı, yayıldı ve yayıldıkça büyüdü...

Bir gün, ani bir planla alışverişe çıkmaya karar verdim, bir gün halsiz hissettim, bir diğer gün arkadaşıma gittim. Ben çok şeyler yaptım yani!

Dahası evdeyken de, normalde gözüme batmayan masa üstünde masum masum duran bardakları mutfağa götürme, 'a hazır getirmişken bi çalkalayayım, yıkayayım ben bunları' deme, sürekli acaba susadım mı ben diye kendini kandırıp su içmek için masadan kalkma gibi -aklınıza gelebilecek- tüm saçmalıkları yerine getirdim!

Her sabah yeni bir plan yaptım ve her gün onu uygulayamadan ancak hep aynı şeyi yineleyerek yatağa girdim.

'Yarın bi şekilde halledicem!'

Ah, hayır o 'yarın' hiç gelmedi!

Bugün günlerden 'cumartesi' ve koca bir hafta böyle geçti. Çalıştım ama minicik!

Şimdi kalkıyorum yeni bir plan yapmak için, belki bugün işe yarar ve 'az zamanda çok iş' yapabilirim.

Benim hala umudum var! :)

Edit 1: Bakın yaklaşık 2-3 saattir çalışıyorum ben! :) Ve bazen sıcak bişeyler yerine soğuk bişeyler içmek ister insan. ^^

Benimle oynar mısın? -Belki sen de bi yorum bırakırsın!

2011-11-09T17:34:00.000-08:00

Bazen öyle yorumlar yazılır ki, senin emek verdiğin yazıların ardına...

Usul usul, parmak ucunda taşınmış -sanki bir parça pastel mavi kağıdın üzerine özenli bir el yazısıyla iliştirilmiş hissi veren- ve sevgiyle bırakılmış yorumlar...

Bir blogger'ı daha fazla hiçbir şey mutlu edemez sanırım! Ne sizi takip edenlerin sayısı, ne de başka şeyler önemlidir aslında. Bir gün birisi gelir ve öyle bir yorum bırakır ki - anlarsınız! Neden yazmaktan vazgeçemediğinizi, paylaşmanın nasıl iyileştirici olduğunu ve kelimelerin karşılıklı büyüsünü! ... Evet, tek bir yorumla hepsini hissetmek mümkün. Bunu ancak bir blogger olduğunuzda anlarsınız ve diğerlerine anlatmakta epey zorlanırsınız! İşte bundan kaynaklanır zaten, kelimelerin size 'sizden olmayanlar'dan daha canlı ve parıltılı gözükmeleri...

Öncelikle bende bu duyguları uyandıran ve gelecekte uyandıracak olan kişilere, şimdiden teşekkürler ederim! Hayatıma bir şekilde, ucundan kıyısından aydınlık kattığınız için. -Ki aydınlatmak zordur! Anlam katmak da öyle, ve görünüşe göre bazı yorumlar bunu bile başarabilmekte...

Sözün burasında, kimse acaba ben de mi öyleyim? diye düşünme gafletine düşmesin lütfen!

Eğer hayatınızda herhangi bir şekilde, birilerine bir şeyler yazarken kalbiniz yerinden fırlayacakmışçasına heyecanlı hissettiyseniz, kelimeler klavyenizden çıkmak için yarış haline girdilerse ve en az bir kez, 'ah ama bu yorum, yazıdan bile uzun oldu, silsem mi birazını?' diye endişelendiyseniz, siz de bizdensiniz demektir!

Her zaman başkalarını iyileştirip, aydınlatacak değilsiniz ya! Bazen öyle bir yorum yazarsınız ki, o yorumun sonucunda aydınlattığınız ve anlam kattığınız kişi kendiniz olursunuz. Ya da, siz o niyetle yazmışsınızdır ya zaten, karşıdakine nasıl yansıdığının pek de önemi yoktur artık! Yine de, yazılacak cevabı heyecanla bekler -karşılığında yazdıklarınıza eşdeğer kelimelerle karşılaştığınızda derin bir 'Oh' çekersiniz! Evet evet, hepimiz biraz böyleyiz!

7 Kasım 2011'de Severim Deliyi öyle derinime işleyen bir yorum yazdı ki. Oturup uzun uzun düşündüm... Londra'ya gelmeden takip ettiğim blogları. Aslında içimde hep var olan gitme arzusunu beslemek için, baktığım fotoğrafları, düşlediğim hayalleri... Hepsini tek tek düşündüm! Bir zamanlar bana ilham veren her şeyi düşündüm... İmrenerek bakıyordum onlara evet, bana da öyle bakan var mıdır bilmiyorum. Eğer varsa da, onlara ilham vermek isterdim! Hayatta her şeyin mümkün olduğunu ve eğer yeterince istersek içimizdeki 'gezgin ruh'un bir şekilde kendine çıkış yolu bulabileceğini... Hayatınızda her şey yolunda gitsin, ve ruhunuz özgürlüğü tatsın dilerim.

severim deliyi dedi ki...

luna'cığım..öncelikle bayramını kutlamak sonrada biraz dertleşmek istedim.daha doğrusu dert yanmak.Yazını okuyunca bir kez daha anladım sanırım.ben burda durmak istemiyorum.Gitmek senin gibi,çok istediğim bi yerlere..yepyeni hayatlara.geri dönmenin hayaliyle özlemek..okadar şanslısın ki..hayatını okuyupta sana imrenerek bakan bir çok insan vardır eminim benim gibi..kendini bu sıradanlığa gömmediğin için hayranlık duyuyorum sana.ve rica ediyorum: lütfen fazlasıyla taını çıkar..geri geldiğinde çok özleyebilceğin kadar çok tadını çıkar

7 Kasım 2011 17:37

Renkler Hep Çok Güzeldir -MiM-

2011-11-09T15:44:00.000-08:00

Sevgili Kanalizasyon Balığı ve Pembe Kereste beni mimlemişler, geçiktirmeden yazmak istedim... :)

Luna Sesi: Benim pek sevgili adaşım olsa olsa, beyazdır. Ve hatta o beyaza birazcık da mavi katardım ben, böylece Luna'yı elde ederdik.

Cemre: Hmm, Cemre aslında birçok rengi içinde barındırıyor bence, ancak blogunu ve yazdıklarını düşünecek olursak -ki fazlasını düşünmeye başladığımda, hiçbir kategoriye koyamıyorum onu, acaba hayalimde yarattığım bi arkadaş mı fln diye bile düşünebiliyorum hatta-, tüm bunlar bir yana Sarı Kırmızı'dır Cemreçetem! (Aa, ben galatasaraylıyım ki zaten. :))

Dr.eamer: Sevgili Dr.eamercım, bence hem biraz lacivert hem de biraz yeşil. ^^

Pembe Kereste: Adı üstünde kesinlikle pembe o! Kıpır kıpır çok canlı, umut dolu!

Kanalizasyon Balığı: Hem siyah hem de turuncu bence. Siyah çünkü ne konuştuğu hakkında, paylaşımları hakkında öz güvene sahip olduğuna inanıyorum! Turuncu çünkü, o siyahın içinde aksine sizi çeken bir turunculuk da var. Evet, kesinlikle var!

Renkli: Renkli bir blogger değil mi sahi kendisi? ^^ Ama en çok da, kahverengi bence. Renksiz ile yazarken onlar, ben ufacık tartışmalar yaşadığımda bile Renksiz ile, hep rahatlık ve güven verdi bana. Yazdıklarıyla hala da vermekte...

Dejawu: Kesinlikle yeşil'dir Dejawu. Onun blogunun köşelerinde mutlaka bulacaksınızdır huzuru...

Zedka: Yeni yeni tanımaya başladığım bu tatlı blogger, beyaz olmalı. Ki en zoru beyaz olmaktır belki de.

Medanşeri: Bilmiyorum blogunun temasında kırmızılar olduğundan mı ama, sanırım ona en çok kırmızının canlılığını yakıştırdım ben.

Esved bence pembe. Blogunu güzel fotoğraflarla renklendirip bizleri neşelendirmeyi başardığını düşünüyorum. Hele de benim gibi, çok fazla başka blogları şu sıralar dolanamayan biri için, fotoğraflar çok daha rahatlatıcı ve kısa süreli bir kaçamak olabiliyor :)

Sahaf Kedisi: Kimseler için seçmedim ama kesinlikle gri olmalı! Uzlaştırıcı... Fazlasının bunaltıcı olacağını hiç sanmıyorum, düşünsenize o yamacınıza oturmuş bi sahaf kedisi mırıl mırıl ... İçinizdeki duygularınızla uzlaşmanızı sağlamaz mıydı sahi?

Konuşma Baloncuğu: Bu tatlı blog biraz kırmızı biraz da lacivert bence. :)

Adı geçen herkes mimliymiş bir de! :)

Beyaz: Temizlik, saflık ve güven hissi verir. Hüzünlendirir.

Siyah:Konsantrasyonu ve özgüveni arttırır.

Mavi: Özgürlük hissi verir ve sakinleştirir.

Yeşil: Dinlendirir ve huzur verir.

Kırmızı: Tansiyonu ve kan akışını hızlandırır. İştah açar.

Sarı: İnsana heyecan ve canlılık verir. Dikkat çekicidir.

Mor: Bilinç altını olumsuz etkileyebilir

Pembe: Neşe, güven ve rahatlık verir.

Turuncu: İştah açar. Yorgunluğu giderir.

Lacivert: Düşünce gücünü arttırır. Ciddiyet verir.

Kahverengi: Toplum içinde rahatlık ve güven verir.

Gri: Uzlaştırıcıdır. Yoğun kullanılırsa bunaltıcı olabilir.

Yoksa.

2011-11-08T13:43:00.000-08:00

Her şeyin sanal olduğu şu iğrenç dünyada, hem yakın hem uzak olabilmeyi başarmıştık bir sürede olsa. -saçma bir şekilde uzattığım hayallerimin ucu bucağı olmayan derinliğinde seni boğdum sonra.-

Şimdi sen yoksun, ben hala varım!

Varlığım sana bağlı değilmiş, en azından bunu anladım.

'Bağlı olmamak' tanımımın altına,

-her gün adını o sanal alemin arama motoruna yazmam,

-senin önerdiğin şarkıları hala dinliyor olmam,

-ve bana yazdığın en güzel yazıyı tekrar tekrar okuyor olmam maddelerini ekleyebilirsem eğer...

...

Tek şartı bu muymuş, sana bağlı olmadığımın kanıtının sahi?

...

Bir gün adını yazdığım arama çubuğundan payıma hüzün düşerken -sen adını bile gizlerken benden-

Bir diğer gün orada oluyorsun.

Senin beni bir engelleyip bir engellememenin nedenlerini bir kenara bırakırsak,

Benim hala her gün, senin o günkü kararını kontrol etmek için 'adını yoklamam' çok daha acıklı değil mi?

Ayrı ayrı ülkelerde, aynı şeyleri mi özlüyoruz dersin? Mesela kelimelerimizi...

Ama cesaret mi edemiyoruz?

Hani bana demiştin ya,

''-Belki senin kadar olumlu düşünüp, olumlu yaşayamadım hayatı hiçbir zaman... Ama bir gerçek var... Senin hayata baktığın o sarı sıcak pencere, benim karanlığımda yoluma ışık oldu zaman zaman... Umarım hep böyle güzel geçer bütün hayatın...''

Şimdi deli gibi merak ediyorum, ne kadar samimiydin bunları yazarken?

Keşke sana sorabilecek kadar cesaretim olsaydı bu soruyu.
Derken... aslında,
hayatımda çok da var olmayan keşkelerin yanına, bir yenisi daha ek oluveriyor işte...

Başımı gökyüzüne çeviriyorum öylece,
bakıyorum ki ufacık bir 'keşke' karanlıklar ülkesine çevirmiş her yeri yine...

Biraz Huzur, Şuracıktaymış!

2011-11-08T06:08:00.000-08:00

Bir fincan kuşburnu çaya damlatılmış birkaç limon damlasının, çayın rengini değiştiren o usul etkisi...

Fincandan bakan kedinin masumiyeti...

Çalışmaktan zevk aldığım konular...

Ve kalktığım andan beri kapalı olan havanın hınzır esintisine karşı koymaya çalışan camlar...

Yağmur ha yağdı ha yağacak eşiğinde bekletirken bizleri yeryüzünde, belki de biraz mutfak alışverişi yapmanın zamanı gelmiştir bile...

Huzurunuz bol olsun!

Biraz şiir, biraz dostluk

2011-11-07T09:35:00.000-08:00

Penguen 2

O büyük ve muazzam zamanda unuttum

Kanatlarım çok oldu üşüyor benim

Bu beyaz ıssızlıkta göğsüme düşüyor

Bu yüzden eğik boynum.

Bir kuşun anısı kalmış bende, saklı

Bundan gözlerimdeki kayalık,

İçimde serseri buzullar

Dürtme içimdeki narı

Üstümde beyaz gömlek var.

Birhan Keskin

Hayatıma değişik renkler kattığın için teşekkürler Cemre.

Bilir misin, her geçen gün değer kazanmak zordur yürekte,

çünkü çoğu insan tanıdıkça bir diğerini,

azaltır onun yüreğindeki değerini.

Uzaktan büyülü ve güzel görünen manzaralar yakınlarına gittikçe,
dikenleşir, renklerini kaybederler.
Belki de bu nedenle, hayatıma giren her yeni dosta kapılarımı sonsuza kadar açarken

her daim biraz da endişe duyuyor olmam.

Sen hep büyülü ve güzel kal, olur mu?

Size İyi Bayramlar Millet, ben mi? Ah ben...

2011-11-07T05:27:00.000-08:00

Merhabalar,

Londra'da hoş bir bayram geçirdiğime inanıyorum! :) Türk bölgesinde yaşadığıma ilk kez bu kadar sevindim doğrusu... Halamın arkadaşları beni sabah erkenden evden aldılar ve çok güzel bir kahvaltı yaptık, saatlerce hem de. Çok güzel sohbetler ettik. Annemlerin bayramını kutlarken telefonda biraz sesim titredi doğrusu ve telefonu kapatınca, istemsiz birkaç damla yaş aktı gözlerimden ama sağolsunlar o kadar tatlı bir şekilde avuttular ki beni yanımdaki insanlar...

Mesela Tuba abla dedi ki, 'Anlıyorum seni, 12 senedir buradayım ve sadece 1 bayram geçirebildim Türkiye'de bu süre içerisinde.' Ki bu aslında birçok şey demekti o an benim için.

Akşama da BBC'nin ilk kez yayın yaptığı kulenin bulunduğu Alexandra Palace'a çıktık Tuba abla ve çok harika bir insan olan eşi ile. -adamdaki genel kültüre hayran kaldım doğrusu- :) Her konuda konuştuk, ben her ne kadar sözü dönüp dolaştırıp 'dillerin insan üzerindeki etkilerine' ve 'konuşurken kullandığımız ifadelerin bizleri karşı tarafa nasıl sunduğuna' dair konulara getirmiş olsam da, dediğim gibi Selçuk Abi'nin konuşacak çok şeyi vardı ve asla boş değildi. Eşi ve kızı da bir o kadar tatlıydılar tabi. ^^

BBC'nin ilk yayınını izleyen çocukların etkilenmişliği miydi, bizleri de yıllarca televizyona bağlayan... Televizyon gerçekten bu kadar büyülü müydü sahi?

Bu da ilk program çekimi. Çok fazla bir şey de değişmemiş sanırım zamanla. Hala kadının kullanılmışlığı. Birkaç parça mini etek ve güzel kırmızı dudaklar. -Ah doğru ya, o zamanlar her şey siyah beyazdı.

Alexandra Palace'ı pek gezemedik çünkü gittiğimizde çoktan hava kararmış ve var olan sergi neredeyse bitmişti ama yine de dışarısı o kadar etkileyiciydi ki. Londra'nın bir kısmı ayaklarımızın altındaydı. Hava çok serin ve bir o kadar da karanlıktı. Ki ben ikisini de severim. ^^

İşte bu kuleden yapmış BBC ilk yayınını. Ne kadar da heyecanlı aslında. ^^

Burası Londra'nın bir kısmı. Merkeze bakan kısım sanırım, binalar binalar ve binalar...

Kızları Elifnur, Selçuk abi ve Tuba abla. ^^

Ve bu da dönüşümüzden bir kare.

Neyse, kısacası bayramıma şeker kattıkları için çok teşekkür ediyorum onlara. :)

Bu da tam olarak, bugünümü anlatan bir fotoğraf. Gez gez nereye kadar azizim! :)

Şimdi mi? Bayram burada tek günlük. Çalışmam gereken o kadar çok konu ve kitap var ki! Kısa bir mola vermişken sizlerin de bayramını kutlamak istedim ben sadece. ^^

Nice bayramlara sevgili bloggerlar.

Şarkı Masalları -MiM-

2011-11-02T13:48:00.000-07:00

Pek sevimli Pembe Kereste beni mimlemiş! :) Uzunca bir zamandır mim yazmıyorduk sanki, sevindim özlemişim. ^^

Mim Konusu: Şarkılar ve Hikayeleri. Hani bazı şarkılar vardır, onları dinlediğinde mutlaka bir şeyler gözünde canlanır. Yaşanmışlıkların ya da tanıdığın birileriyle o kadar bağdaştırmışsındır ki, ne zaman duysan hatırlarsın. Eskimez o şarkılar, özeldir. Bunların 5 tanesini hikayesiyle yazıyoruz!

1- Sezen Aksu / Vazgeçtim

Ben bu şarkıyı dinleyemiyorum bile. Yaklaşık, 5 yıldır. Lisede çok sevdiğim bir insanın beni hiç sevmeyişinin ardından, bol bol gözyaşları eşliğinde dinlemiş ve çok acı çekmiştim. Şimdilerde ne zaman Ipod'um yanlışlıkla bu şarkıya götürse beni, elime diken batmışcasına ani bir hareketle değiştiriyorum şarkıyı. Kalbim sıkışıyor yoksa, içim daralıyor. (Çok güzel şarkı, orası ayrı. Ancak benim için artık yasaklılar listesinde.)

2- Candan Erçetin / Elbette

Teyzem! Bu şarkı eşittir teyzem demek benim için. Hiçbir şeye kolay kolay bağlanamayan teyzem, bu şarkıyı deli gibi seviyordu. Yıllardan geçmiş bir yıl, ben onunla Yalova'da yaşamaktayım. Anne yarısı olmak görevinden istifa etmiş, artık ANNE olmuş benim biricik teyzem. Hala genç, hala çalkantılı duyguları var o zamanlar ve yanında bir ergen ben! Bu şarkıyı o kadar seviyordu ki, o zamanlar aşırı teknolojik sayılan telefonuna bu şarkıyı kaydetmiş, zil sesi olarak atamıştı. Ah o zamanlar...

3- Yeşil Ördek Gibi Daldım Göllere / Odam Kireç Tutmuyor

Bu iki şarkı bana hep babamı hatırlatır... O kendine özgü güzel sayılabilecek sesiyle mırıldanması bu şarkıları... Biz ailecek arabamızdayız - muhtemelen Yalova yönüne doğru yol almaktayız - babam başlar, Odam kireç tutmuyor... ben eklerim, kumunu karmayınca... ve o devam eder, sevda baştan gitmiyor, sarılıp yatmayınca. Çoktan annemle evli babam mı, yoksa ben mi daha çok aşk acısı çekmişiz zamanında? bilinmezlikten gelen soruların cevaplarıymışcasına hep birlikte bir kez daha: Sevda baştan gitmiyor, sarılıp yatmayınca...

4- Vedat Sakman / Kavak Yelleri

Benim biricik kardeşim İpek'in uçakta dinlemem için özenle seçtiği şarkıların içinden en biricik olanı bu. İkimizin şarkısı olsun dedik ve oldu, ne zaman dinlesem her şeyden sıyrılıp SADECE birlikte geçirdiğimiz güzel günleri, bol kahkahalarımızı düşlüyorum!

5- Uçak demişken...

Londra'ya gelirken, benim için yine özenerek şarkılar derlemiş arkadaşlarımı da unutmamak gerek. Velhasıl artık ne zaman Damien Rice - Dogs dinlesem aklımda pek sevimli Dr.eamer ve ne zaman La Valse D'Amelie dinlesem aklımda hep Cemre'm.

Adı geçenler zaten bu mimi yapsınlar istiyorum o ayrı da, bir de Mia'cığım - can adaşım Luna'm - Serapuscum - Severim Deliyi de yaparlarsa sevinirim. ^^

Sincap ve yapraklar.

2011-10-31T16:13:00.000-07:00

Bir sincabın sararmış yapraklar arasından gerçek dünyaya doğru keşfe çıkmasıyla başlamamış mıydı zaten tüm hikaye?

Başını ya da sonunu yakalayamamış, sadece o an, orada karşılaşmamış mıydık onunla? Tüm hayatlar böyle kesişmiyorlar mıydı zaten birbirleriyle?

Öyleyse endişelenecek bir şey yoktu, bir sincap ve sararmış yapraklar...

Bazen tüm insanlığın çözümü olmayan tüm sorularının cevaplarıydılar!

Öyleydi işte.

2011-10-31T15:54:00.001-07:00

Gülen yanımdan bakarsanız, kahkahalarımı görürsünüz elbet. Sadece onları.

Birazcık West London :)

2011-10-31T11:41:00.000-07:00

Sana rastlasam!

2011-10-30T17:48:00.000-07:00

Günün bir yerinde, bir yerlerde sana rastlasam...

Ve hayatımın geri kalanında her sabah gözlerine bakarak uyanmak isteyeceğim insanın sen olduğunu, seni gördüğüm 'o ilk an' anlasam.

'ne bir an önce, ne bir an sonra... gözlerimizin birbirine değdiği 'o ilk an'da. sadece o anda.'

Sen ise, 2. bir bakışa ihtiyaç duysan. Benim dalgınlığımdan yararlanıp, benim dalgınlığımdan ders çıkartıp, hayatının geri kalanında her sabah sana benim gibi bakacak olan ömür boyu sevgiliyi 'o an' bulduğuna emin olsan!

'ne bir an önce, ne bir an sonra... ben sana aşık olduktan hemen sonra, o 2. bakışta.'

Dinlersin belki. Zamanın bir yerinde, bir yerlerde...

Berrak sudaki kırmızı balığım,

Sana canım demek için,

Canımdan bir parçaya ışıksız gecelerin

Sessiz özgürlüklerini verdim.

Dışı sevda içi zindan değilim artık!

Sezen Aksu'm...

2011-10-29T15:11:00.000-07:00

Sezen Aksu'nun şarkılarıyla yaşadım aşkı. O olmasaydı, eminim ki her bir sevdam biraz eksik kalacaktı. Ne mutluluğum tam bir mutluluk, ne de acılarım yeterince anlamlı olacaktı... Ben Sezen Aksu'nun sözleri ve melodilerinin büyüttüğü bir çocuğum, annemin ninnilerinden sonra en tanıdık, en aşina gelenler onlar.

Son albümü için bir yerde, bir yorum okumuştum... Zamanın bir yerinde... Son albümünde 'sevenlerini hayal kırıklığına uğrattı, beklenen etkiyi yaratmadı.' diye... Tuhaftır ki, yeni albümünü dinlemeye korktum. Beni hayal kırıklığına uğratmasın diye. İçime bir şüphe düştü, düştü ve korkuttu beni!

Sonra bir yerlerde 'Unuttun mu beni?' ye denk geldim. Çok sevdim. Eski şarkılarından bir farkı yoktu, asla eksik değildi, asla hayal kırıklığı taşımıyordu üzerinde! Bildiğin Sezen Aksu'ydu! Hani o tanıdık, alışıldık huzurlu ses... Buna rağmen geri kalan albüm şarkılarını dinleme cesaretini göstermedim. Ne zaman yeni albümünün olduğu dosyayı açsam, hep aynı şarkıyı dinleyip kaçar adımlarla o dosyadan uzaklaşıyordum...

Epeyce bir aradan sonra, geçen haftalardan birinde çok sevdiğim bir arkadaşımın facebook'ta Sezen Aksu'nun Vay parçasını paylaştığını gördüm. Eğer arkadaşım paylaştıysa güzeldir dedim, çünkü aynı şeyleri dinlemekten zevk alıyordum onunla! Ve olan oldu, ben yine bir Sezen Aksu şarkısına hayranlık derecesinde bağlandım. İngiltere'nin çift katlı kırmızı otobüslerinde 1 hafta boyunca uzun uzun, tekrar tekrar aynı şarkıyı dinledim... -VAY!

1 hafta sonunda, bir akşamüstü yine aynı otobüslerin harika manzarasında -ki halihazırda yağmur da yağmaktaydı- albümdeki diğer şarkılara da artık şans vermemin zamanının geldiğine karar verdim!

Her şarkıyı sevdim! Beni asla hayal kırıklığına uğratmadın SEZEN AKSU! Ve ben biliyorum ki, sevdiğim adam bana senin açık hava konserlerinden birinde evlenme teklif edecek günün birinde! Bunu her şeyden çok istiyorum! Etrafta beyaz güller, sahnede sen, yanımda halihazırda tanımadığımı düşündüğüm 'o' ... Ve ben orada EVET diyeceğim ona, sen ardından şu günlerde en sevdiğim şarkın olan SAYIM'ı söyleyeceksin... Hissedebiliyorum, olacak tüm bunlar!

Ay ışığında oturuyorduk / Bileğinden öptüm seni
...
Bahçede çocuklar vardı / Çocuğundan öptüm seni!

Bana neler oluy../ olsun istiyorum!?!

2011-10-26T16:11:00.000-07:00

New Cross Gate'de bir Üniversite. :)

2011-10-25T14:58:00.000-07:00

1-Burası benim okulumun 'main building' kısmı olmakla birlikte, en sevdiğim binasıdır da.

2- Burası 'ana bina' ve 'öğretmenlerin kullandığı' bina arasındaki kısım.

Öğle yemeği vakti dolayısıyla herkes dışarılarda iken.

3- Burası da ana binanın, restore edilen kısmı. Bu fotoğrafı seviyorum nedense...

4- Burası da, yollarını her daim aşındırmaya devam ettiğim, kütüphanemiz.

5- Ve okulumuzun ana caddesi.

6- Hayır, ısrarla yağmur yağmıyor ve hava çok güzel'in kanıtı.

7- Şurada dikilen çocuk var ya, çok tatlı kendileri öyle durduğuna bakmayın. :D

8- Bunlar da benim en can arkadaşlarım. 3ünü de çok seviyorum! Heyo.

Şimdilik bu kadar arkadaşlar, çok yorgunum hemen yatayım ki yarın sabah erkenden uyanabileyim. Çok sevgiler sizlere. Özlemle.

Londra'dan Merhabalar

2011-10-24T10:09:00.000-07:00

Bloguma düzenli yazmayı özlüyorum, ama nedense yazacak kadar hareketli değil hayatım. Hala alışma evresindeyim ben diye düşünüyorum. 2 gün sonra 1 ay olacak geleli nasipse. Özlemin en yoğun olduğu anlar.

Çarşamba günü arkadaşlarıma ısrar ettim, öğleden sonra bir yerlere gezmeye gideceğiz. Bol bol fotoğraf çekerim diye umuyorum. Daha çok anlatacak şeyim de olur inş. :)

Şimdilik çalışırken dağıttığım masaüstüm ve kendime pişirdiğim çorbamla idare edebilirsiniz bence. ^^

1- Salonumuzun naif manzarası efenim. Tam da otobüsün denk gelmesi hoş olmamış mı ama? :)

2- Çalışmaya çalıştığım ders kitaplarım, dönemin yazıya döktüğüm planı. Eğer yakından bakarsanız, hali hazırda sadece 3 hafta olduğunu ve bu 'autumn' döneminin 12 hafta süreceğini de görebilirsiniz. Ki bu şu demek oluyor, 1. dönemin bile bitmesine hala 9 hafta var. Buralara biran önce alışsam iyi olacak gibi, ne dersiniz? -Ah görünen video duruma çok uygun, -Mazhar Alanson, Benim Hala Umudum Var.

3- Bu da kendime pişirdiğim şehriye çorbası -yemek kıvamında oldu dostlar :) Ve müthiş sağlıklı koca bir kase salatam. Hepsini bitiremedim bile :) Elimin ayarı yok sanırım. :)

Delfin'in Hikayesi.

2011-10-22T17:44:00.000-07:00

Merhabalar,

Delfin ve hikayesiyle karşınızdayım. :)

Delfin, burada tanıştığım çok tatlı bir kız. Henüz 6 yaşında.

Ancak o kadar sevdik ki biz birbirimizi.

O bana öğretmeninin öğrettiği hikayeyi anlattı. Ben de kameraya çektim.

Arkadaşlarımla paylaşacağım, onlar da seni çok beğenirler eminim dedim.

Çok mutlu oldu.

Hikayemiz İngilizce, kısacası konu şudur ki;

Mrs. Wibbles ve Mrs. Wubbles birbirlerini ziyaret etmeye karar verirler. Ancak ikisi de gittikleri günlerde birbirlerini evde bulamazlar. Evlerinin arası da tabi, dağlık tepelik bu arada. Down the hill and up the hill kısmının açıklaması bu :)) Sonra bir gün, tepede buluşurlar, konuşurlar ve evlerine dönerler. Hikaye de burada biter. :)

İyi seyirler.

Özledim.

2011-10-19T13:41:00.000-07:00

Çok gariptir ki, yakınlarındayken ne kadar önemsesem de yeterince kıymetini bilemediğimi düşündüğüm ailem, uzaklardayken aklıma ilk düşen şey oluyor! En çok annemi özlüyorum, en ilk ve en şiddetli. Gözyaşlarımın, göz pınarlarıma bu kadar sıkı sıkıya tutunmasına sevinmeli miyim bilmiyorum?

Sezen Aksu diyor ya,

''Her zaman böyle miydi bilmiyorum,
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak.''

Ve bir de tüm bu özlem dolu halimin buğularını silsin diye, sizler için önceden bir video hazırlamıştım, ancak yükleyebiliyorum. Umarım beğenirsiniz, iyi seyirler.

Edit: Hızlı konuştuğumu biliyorum. ^^ Hala düzeltemedim, çünkü aklıma gelenleri hemen geldiği gibi söyleyivereyim istiyorum. Sanırım bundan. :)

ENGEL-lerden kaç gel!

2011-10-15T17:30:00.000-07:00

Son zamanlarda beni en çok üzen şeylerden birisi de, insanlardan gelen engeller!

Ah gecenin bir yarısı buna takmış olamazsın diyeceksiniz belki ama, bir arkadaşımın paylaştığı Sezen Aksu şarkısına da denk gelmiş olunca, iyice büyüdü düşüncelerim...

...

Emek büyütüyor insanların ilişkilerini.

İki taraf da emek veriyor ki, birliktelik olsun.

Arkadaşlık, dostluk, aşk belki de sevgi!

Sonra bir şeyler oluyor, uyuşamıyor, anlaşamıyor, yitiriyorsunuz o sihri.

Sonra bir şeyler oluyor, olmamaya başlıyor. Yolunda gitmiyor bir şeyler işte.

Ve hatta siz, cümlelerinizdeki 'bir şeyler' kelimesinin yerine koyabileceğiniz

herhangi bir kavram bulamıyorsunuz.

Sanal alemde, insanları yok saymak ne kadar kolay değil mi?

Bir gün öyle bir çekip gidiyor ki ardınızda bıraktıklarınız.

Adları dahi çıkmıyor listelerde.

Sanki hiç yokmuşlar gibi, sanki aslında hiç olmamak için gelmişler gibi.

Tüm konuştuklarınız, paylaştıklarınız onların hiçliği uğrunaymış gibi.

**Güneş gibi beni engellemiş. Çok engellemiş. Yapmasaymış olurmuş oysa. Ne kinim, ne nefretim, ne kızgınlığım vardı ona karşı. Sevmiştim biraz, sevmek istemiştim çok. Ama... Ama'lara ne çok yer var hayatlarımızda.**

Sezen Aksu diyor ya,

Her ayrılık zor bin yıldır söyler dururum
Öğrenmiyor kalp görüldüğü üzere durumum
İnsan biraz olsun akıllanmaz mı?
Bilmez mi er geç yanardağ gibi
İçin, için sönmez mi bu sinsi ateş?
Vay yine mi keder ama artık yeter.

Uçak notları.

2011-10-12T02:32:00.000-07:00

-Uçaktan notlar 1-

Uzun zamandır düşlediğim yerdeyim, bulutların üzerinde. Hayallerinin kurulmasını hak edecek kadar güzeller.

Ve bugün İstanbul'un üstü o kadar bulut bulut ki, merak ettim, bu kadar fazla bulut yükünün altında acaba insanlar ezilmiyorlar mı? Ama yok, hayır! Bulutlar insanları ezmezler.

Güneşi saklıyorlar gökyüzünden sadece. Kıskanıyor olmalılar. Güneş bulutların üstünde, yeryüzünde olduğundan daha cömert. Sarıya çalan bir beyazla süslemiş her yeri. Ve bu harika.

26.09.2011 / 11.26

-Uçaktan notlar 2-

Bulutlarla başlayan yolculuğum bulutsuz devam ediyor. Saat 2'ye gelmekte tahminen, daha çok var inişe...

Sıcacık çayımı yudumlayarak, bulutların üstünde Londra'yı hayal ediyorum...

İçerisi sakin,
İçim çalkantılı.

Kahve ve çay kokuları birbirine karışıyor. Türkçe ve İngilizce kelimeler, bulutlar ve güneş... Dahası hayallerim ve gerçeklerim... Onlar bile karışıyor!

Amelie soundtracklerinden Pas Si Simple çalmakta tını mını. /Cemre'ye selam olsun/

Altımızdan şehirler geçiyor, minik göller, insanlar... Ve o insanların 'hayaller'i. Şu an yeryüzünde içinde bulunduğum uçağa başını çevirmiş, hayal kuran insanlar var mıdır dersiniz?

Ben küçük bir kız çocuğu hayal ediyorum. Tam da yazının burasında kulağıma gelen, oradan beyin hücrelerimde Fransızca dahi olsa anlam bulmaya çalışan müzik değişiyor. La Valse D'Amelie.
Küçük bir kız çocuğu, huzurlu odasının minik camından gökyüzünü izliyor olmalı. Uçağın havada asılı bıraktığı izi, ya da belki de içinde olduğum uçağı bile göremiyor ama yukarılarda bir yerlerde olduğumuzdan emin! Hatta benim onu düşündüğümü bile hissediyor olmalı. Kesinlikle emin değil, ancak buna ihtimal veriyor. Hem kız çocukları nasıl da cambaz olurlar bilirsiniz. Ah onlar, bir çok şeyi sezebilirler!

Zeytin zeytin olmalı gözleri. Her ne kadar çoktan Avrupa kıtasına geçmiş, renkli gözlü ırkların katsayısını çoğaltmış olsam da...

Minik minik bulutlar var, hatta o kadar minikler ki adları bulut olmamalı. ^^ Yaratıcılık düzeyim, kalbimin git gide sakinleşen ritmiyle uyumlu olarak azaldığından, onlara ne denmesi gerektiğini şu an düşünemiyorum.

Yazmak... Nasıl da iyileştirici...

E-biletimin arka sayfasının boş olduğunu keşfedemeseydim, yazamadığım için asla bu yolculuğu tamamlanmış saymayacaktım!

3lü koltuklardan oluşan iki tarafın sağ tarafa kalan yanındayım. Orta koltuğumuz boş, koridor tarafında Amerikalı bir kadın var. Çok tatlı. Notebook'uyla oyalanıyor. Bu kadar çalakalem, kelimeleri kovalarcasına dakikalardır yazıyor olmam onu şaşırtmış olmalı.

Parmağım çoktan acımaya başladı oysa. Siz de yazı yazarken kalemi kaçacakmışcasına sıkı sıkıya tutanlardan mısınız? Öyleyse, hoş geldiniz dünyama!

İnene kadar yazabilirim sanırım, parmağım birazcık daha az acımış, kağıtta daha çok yer kalmış ve manzara beni bu kadar çok etkilememiş olsa.

Yeryüzünde tadını çok da sevmediğim, ama gökyüzünde içimi ve hayallerimi ısıtan çayım da bitti.

Hadi öyleyse, beni bulutlardan bozma miniklerimle ve gökyüzünde olmanın o parıltılı albenisiyle başbaşa bırakın.

14.13

Devamını Wordpress Yuttu! :)

2011-10-09T07:26:00.000-07:00

YAĞMUR İNSANLARIYDIK BIZ.

Londra…
Bu 6 harfli, kocaman yürekli şehrin yüreğimdeki yansımalarını hissedebilseydiniz, şu an burada olmaktan aldığım zevkin zerrelerine dokunabilir, beni yeniden keşfedebilirdiniz…

Yağmur kokulu şehir… Sanat kokulu şehir… İnsan kokulu şehir…

http://aynurinlondonland.wordpress.com/

BirCokINSAN

2011-10-08T13:50:00.000-07:00

Her yeni gün ardındaki geceye teslim olurken, daimi olarak daha önce isimlerini bile duymadığım insanlarla tanışmış olmanın ve her güne ait yeni bir şarkı eşliğinde Londra sokaklarını arşınlamanın tadını çıkartıyorum! Yapraklar dökülüyor, rüzgarlar esiyor, yağmurlar atıştırıyor ... Ben her nefeste yaşadığımı hissediyorum!

Yeniden ben!

2011-10-05T12:38:00.000-07:00

Çok uzun uzun yazamayacağımı belirtmeliyim ve hatta tahminimden daha meşgul olduğumu da belirtmeliyim ki, daha uzun yazmamı bekleyenler baştan hazırlıklı olsunlar. :)

Evet, sonunda geldim ve bugün Londra'daki 10. günümü geçirmiş bulunmaktayım. Şimdi hesaplayınca 10 günden çok daha uzun süredir buradaymışım gibi hissettiğimi fark ettim. Bu iyi bir şey doğrusu, zaten bi yazımda da yazdığım gibi -kağıda yazılmış bi yazıdan bahsediyorum, zamanım olursa yazdıklarımı bloga geçireceğim elbet- asla turist gibi hissedemedim geldiğim günden beri. Sanki yıllardır buradaymışım ve ait olduğum bir yere geri dönmüşüm gibi. Tuhaf ama cidden böyle hissediyorum. ^^

Londra... Ah bu muhteşem yer! Hayallerimdeki kadar güzel, hayallerimdeki kadar yumuşacık bence. Sevmiyorum, beğenmiyorum diye düşünenlerin nedenlerini algılayamıyorum inanın... O her bir yanından tarih fışkıran binalar -tarihin izlerini yok etmeden ve tarihten uzaklaşmadan- o minik iki katlı evlerin içlerini dolduran ışıklar, kahkahalar ve belki de hüzünler...

Londra'ya güneş yakışmıyor bence! Ancak geldiğimden beri hava hep güneşli ve sıcaktı, insanlar da mutlu -bir ben hariç sanırım- Hatta geçen hafta tube için underground'a geçerken aldığım sabah gazetesinde 1977 yılından bu yana en sıcak eylül ayını geçirdiklerini bile yazmışlardı. Ucundan kıyısından bu sıcaklara yakalandığıma inanamıyorum tabi. :) Bugün kapalıydı hava nispeten, ve ben eve dönerken birazcık yağmur yağmış olmalı ki -düşünebiliyor musunuz, yağmur yağıyor ve ben aynı dakikalar içerisinde bir markette alışveriş yapıyor oluyorum, bu kadar da şanssızlık olur mu yani!- yerler ıslak ıslaktı marketten çıktığımda. Normalde otobüsle dönecektim ancak, sırf yağmurun ıslattığı sokakların hatırına epeyce yürüdüm eve dönerken.

Okulumla ilgili de her şey yolunda sayılır, derslerim ağırlaşmaya başladığında nasıl olur bilmiyorum ama ASLA kolay olmayacak inceden inceden bunu hissettim bile ilk derste! Pozitif enerjilerinizi yollayın bana, ve de dualarınızı. ^^

Halamla kalıyorum! Çoook sevdim onu, tanımıyormuşum daha iyi anladım bunu. İnsan aynı evi paylaşmaya başladığında fark ediyor, yanındakinin değerini daha çok! Harika bir kadın o, çok değerli düşünceleri var! Burçlarla da ilgili üstelik (: Burç muhabbetleri yapıyoruz uzun uzadıya. Felsefik konuşmalar başlatıyor, uykulu uykulu dahi olsak devam ettiriyoruz. Sağlıklı beslenme adına da çok tatlı paylaşımları oluyor, mesela öyle bir şey ki, mesela tuz onun için zararlıymış -aslında çok sorun oluşturmayan ufacık bir rahatsızlığının ilerlemesine yol açabilirmiş- bu nedenle tüm yemeklerini hiç tuz koymadan yemek gibi bir zorluğun üstesinden gelebiliyor. Bu çok harika değil mi? Yani, ben yapamazdım sanırım. (: Kısacası, her şey çok güzel şimdilik ve umarım hep böyle olur. Ki tahminimce böyle olacaktır. ^^ Ve daha da önemlisi, inş. fark etmeden onu üzmüyor, kırmıyor, yormuyorumdur...

Blogunu çok özleyen, Luna.

London Sweet London! -Wait for me :)

2011-09-25T05:23:00.000-07:00

Bu gece interneti kullanamayabilirim.
Malum misafirler ve bir de son gece telaşı. 'yazarken bile içimin bi tuhaf olduğu doğrudur'

Odamda son kez uyuyacağım bu gece. Bu hüzünlü evet ama, bir de şurasından bakalım resme...

Uzun uzun zamandır istediğim yere doğru yol alıyor olacağım, hayallerimi kucaklayacağım!

Londra'da yağmur karşılar umarım beni, hayallerim hep bu yöndeydi. ^^

Belki bir süre bloguma da uğrayamam, işleri yoluna koyana dek.

Benim için bol bol şans dileyin.

Buraya yaz boyunca ne kadar alıştığımı ve sizleri ayrı ayrı çok sevdiğimi biliyor olmalısınız.

Heyecanımı, üzüntümü, sevincimi paylaştığınız için yürekten teşekkürler.

Kendinize iyi bakıın, hoşça kalıııınnn!

Luna.

-Mesajlar mesajlar ve mesajlar...

2011-09-24T15:23:00.000-07:00

-Gidişime ait notları özenle takip edenlere sevgiler kucak dolusu.

-Bugün facebook denen o yerde, eğitim durumumu güncellememle birlikte eski öğrencilerimden arkadaşlarımdan o kadar güzel mesajlar aldım ki, şu an onun mutluluğunu yaşamaktayım.

-Öğrencilerimi çok özleyeceğim.

-Hereke'nin o gri havasını -kışın en sevdiğim yanı olan-

-Ders verdiğim sınıfın kesif kokusunu bile hatta.

-Öğrencilerin yüzlerindeki gülümsemeleri, harika sohbetlerini.

-Ders çıkışlarında yanlarında durduğum ve sohbetin dibine vurduğumuz sekreter ablaları. :)

-Camından denizi izleyebildiğim dekanlık binasını.

-Önündeki ağaçtan yediğimiz dutları.

-Öğle yemeklerimizi yediğimiz, sosyal tesislerin iç ferahlatan manzarasını.

-Sınav haftalarındaki telaşımı.

-Sanırım oraya ait, her şeyi çok özleyeceğim.

İlk defa!

2011-09-24T03:36:00.000-07:00

Blogu açtığım günden bu yana, ilk defa acaba yayınladığım bi yazıyı silsem mi diye düşündüm! Uzun uzun...

Hayır silmemeliydim. Ben ki, en eski defterlerini bile saklayan, onları pişmanlıklarla dolu ya da üzücü olaylar olarak anımsamanın ötesinde barındıran bir kişiyken, bunu yapmam çok saçma olurdu.

Dün gece üzüldüm, evet. Çünkü o kişiden beklemediğim sözler duydum. Böyle olması gerekmezdi. Hiç hem de. 2 gün sonrasında zaten, ilişkimizin çok azının kalacağı kesindi geriye. 2 gün daha dayanamadık! 2 gün daha katlanamadı bana. Katlanılması gereken bir insanmışım da haberim yokmuş. Tuhaf tuhaf işler doğrusu...

Bu sabah daha farklı düşünüyorum oysa, içimde 'keşke şunu demeseydim' ile başlayan pişmanlıklarım var elbet, ancak zamanı tersine çeviremeyeceğimiz kesin olduğundan, ilerisine çevirmek gerek başımızı.

Belki de böylesi daha iyi oldu, çünkü gittiğim yerde içimde bir umutla onu yanımda taşıyamazdım. Tüm iyi niyetlerimi, aklıma gelince yüzüme sinen gülümsemelerimi dün gece haşır huşur sildi! Yıprandı sildiği yerler biraz ancak başka sayfaları da var hayatın.

Bundan sonra 23 Eylül 2011 gecesinin o yıpranmış sayfasıyla daha az karşılaşmak ümidiyle.

-Bi alttaki yazıya yorum yazarak benimle ilgilenen tüm arkadaşlara teşekkürler, tahmin ettiğim kadar ağlamadım doğrusu, uykuya yenik düştüm hemen. Sabah olunca da, daha iyiydim. -

Ayrıca bugün Supernatural yeni sezonun ilk bölümünü izleyeceğim, bu günümü aydınlatmaya yetiyor doğrusu! :)

Edit: Sevgili çok az yazan Avucumdaki İzler, tüm moralimi düzelttiler. Bize gelecekler, birlikte Supernatural Day yapacağız. Ah bir de, artık o şahışla iletişim yollarımın hepsi kesilmiş bulunmakta, yaşasın özgür ruh! Thanks Avucumdaki İzler. Fazla tatlı birisi o, canımın da içi. ^^

-çok değişken duygularım, biliyorum. ama hep ağlanmaz ki. ^^ yasını tutacak kadar da büyütmemiştim içimde doğrusu. -

Güneş gibi bitti, ben ağladım, o gitti.

2011-09-23T18:34:00.000-07:00

Ağlayamazsın, ağlayamazsın ve ağlayamazsın...

Sonra hiç beklemediğin bir anda, hiç beklemediğin bir hamle ile nakavt olursun.

O yanaktan peşi sıra damlayan sıcak gözyaşlarına...

Kendimden nefret ediyorum. Hiçbir ilişkimin sonu iyiye gitmeyecekmiş gibi.

Sanki bir problemim varmış da, asla çözümü yokmuş gibi...

İnsanları çok mu kırıyorum, yoksa kendim mi çok kırılganım bilmiyorum.

23 yaşındayım ve hala hayallerimden kağıt evler yapıp içinde yaşayamayacağımı bilmiyorum.

Bir erkeğe 'hadi bana hayal kur, bulutların üzerinde geçsin' dediğimde, onun beni ciddiye almayacağını hala kestiremiyorum!

Hayalperestiğim sonumuz oluyor, ben onu bile kestiremiyorum...

Ve sonra,

ağlıyorum, ağlıyorum, ağlıyorum...

Luna'dan haberler.

2011-09-23T06:29:00.000-07:00

-Son 2 gündür fazla telaşlı geçiyor gün ortalarım.

-Akşam 9'dan sonra ancak kendime zaman ayırabiliyorum.

-Döviz işleri, bavul hazırlıkları derken, su gibi akıp geçiyor saatler,

-Ve aynı hızla günler...

-Dün akşam iş arkadaşlarımla buluştum, çok tatlı sohbetler ettik.

-Hatta arkadaşlarımdan biri çok tatlı bir bileklik ve küpe takımı almış bana.

-Pembe tüllü fln, İngiltere'de taktığım gün fotoğraflarını çekerim, şimdilik bavuldalar.

-Mine bana çok sıkı sarıldı, kaç kez hem de. Ağlayacaktım o an. Ama ağlamadım.

-Komşumuz geldi, ''-ee gitcen de nolcak, sonra nolcak yani, o kadar emek para, değer mi?'' dedi.

-Gözlerinde, anlatsam da anlamayacağına dair ışıklar gördüm. Uğraşmadım. -Bakıcaz dedim.

-İnsanlar daha iyimser olmalı oysa.

-Güneş gibi'ye hayal kur demiştim, bulutlar üstünde olsun ama. Söz vermişti, onca ısrarımdan sonra.

-Dün gece misafirlerim var, dedi. Anlatamadı bana hayalini. Merak ediyorum çok.

-Gece çok yağmur yağdı. Ve gök gürledi. Ben çok mutlu oldum.

-Tüm Tim Burton filmlerini baştan izlemek istiyorum! Yine, yeniden.

-Şimdilik bu kadar, (u)mutlu kalın.

İzle ve dinle.

2011-09-22T14:24:00.000-07:00

Dinlemezsen olmaz diye, bu şarkı eşliğinde.

Toprağın üstünde olmazsa, suyun altında olur.

Hayallere inanıyorsanız, bir gün mutlaka olur.

Aşk olur.

Güneş gibi'den üzerine gölge düşmüş kelimeler.

2011-09-21T15:09:00.000-07:00

Hoşça kal, dediğimde bir şey diyememen bile üzdü beni oysa.

Kelimelerinin üzücü etkisiyle hiç karşılaşmamıştım ben, tuhaf geldi.

Sen yazdıkça pır pır atan kalbim, sen yazdıkça pıt pıt durdu.

Kötü şeyler oldu dedin.

'Kötü şeyler' başlığı altında sıralanabilecek tüm ihtimalleri,

Anlık zaman dilimlerine sıkıştırıp, baştan aşağı eledim.

Bir çoğu ellerimde kaldı.

Sana 'senin üzülmen için neden olabilecek' bir sürü madde çıkarımsadı yüreğim.

Her birini, delicesine bir hırsla parçalayıp yok etmek istedi sonrasında!

Çok güçlü olduğu söylenemezdi ancak,

sevdiği insanlara zarar gelmesine de izin veremezdi.

Hayır, bunu asla yapmazdı.

'Özür dilerim, gerçekten iyi değilim' dedin,

Özür dilemene hiç gerek yokken belki de.

Kelimelerinle beni asla yaralayamayacağını nasıl da bilemezdin?

'Ama bir daha görüşemeyeceğimiz bir yere gitmiyorsun' dedin.

Uzaklık, keşke senin tarifindeki kadar minik olsaydı

bu kocaman resimde.

Bütüne değil, parçalara bakabilseydim; belki de...

'Bu konuşmalar tekrar olacak' dedin.

Dediğinden emindin. Dediğin olsun istiyordun belki.

Son olarak, beni önemsediğini hissedebildiğim

nadir insanlardan biri olduğunu söylediğimde ise,

'Çünkü değerli bir insansın' dedin.

Ve bu belki de, her şeye değerdi.

Here is a heart ,

I made it for you,

So take it!

Edit: Sonrasında uzun uzun konuştuk nihayetinde. Ve şunu fark ettim, sevgimi hak etmeyen kimselere vermiyorum onu. En azından yıllar içinde bunu öğrenebilmiş yüreğim. 03.18

Birazcık sohbet edelim.

2011-09-21T10:58:00.000-07:00

-Öyle çok yazasım var ki, oysa bir sorunum var; Kelimelerim saklanmışlar, bulamıyorum.

-O zaman öylesine biraz gevezelik edeyim istedim. Eh, buralar alabildiğine benim olduğundan, bu hakkı kendime tanıyorum :)

-Annemle şu an, babam çalışmayıp evde otursaydı nasıl olurdu durumlar onu konuşuyoruz. Çok komik :) İyi ki hala çalışıyor. ^^

-Televizyon izlemeyeli çok olmuştu, ancak odamı bavullarım zapt ettiğinden (nasıl bir kelimedir bu yahu?!? ) 2 gündür salonda oturuyorum akşamları. Bizimkiler çok mutlu, neden daha önce akıl edemedik diyorlar. :) Neyse, tüm reklamlar yabancı bana, hepsini ilk defa gördüğümden ağzım açık izliyorum. :)

-Benim üniversiteden, çok tatlı bir öğrencim kendisi kadar tatlı bir sürpriz yaptı bana. Dün bir kargo gelmiş adıma, kardeşim almış. Eve gelip paketi parçalarcasına açtıktan hemen sonra, Polaroid fotoğraf makinesini ellerimde tutmaktaydım. Uzun zamandır bu kadar mutlu olmamıştım. Çok telaşlı bir gündü ve tam da o an tüm telaş ve stres yok olmuştu. İngiltere'ye gidecekler arasında ilk sırayı aldı bile makine(m). Tanrım, o artık benim! Teşekkürler çok çok Sevgili Gwen Cats!

-Sevildiğini hissetmek çok tatlı bir duygu.

-Güneş gibi ile sorunlarımız var sanırım. Epeyce. Bilmiyorum da, öyle hissediyorum. Ki zaten belki de, olmayan bir şeyin -sorunu da olmaz. (Bknz: Çok karmaşığım!)

-Sterlin neden bu kadar yükseklerden uçuyor ki bir de. İsyan edesim var!

-Sanırım 'Geniş Aile'yi izleyeceğiz biz şimdi. Öyle şeyler işte...

Sakindi. Kız.

2011-09-20T15:45:00.000-07:00

Sakindi kız!

O an,

orada,

o amaçla bulunmuyordu oysa.

Gürültü etmeli,
ses tellerinin titreşiminden
belki de boğazındaki damarları şişmeli,
Ancak asla bu kadar sakin olmamalıydı.

Kız.

...

Kızmıştı çünkü,
Olmuş olanlara ve olabilecek olanlara.

Saçlarını savurarak gitmesini bilirdi oysa,
Topuklarını kaldırımlar üzerine çakarcasına!
Gözlerinden çıkan alev toplarını, tam karşısında duran o ...;
O ~~harika insanın~~ lanet herifin tam kalbine isabet ettirebilirdi.
Eğer yeterince isteseydi.
İstemiyor muydu sahi?

...

Hayatında hiç bu kadar güçsüz hissetmemişti.
Daha önce.
Daha sonra.
Az önce ki kadar asla olmamıştı.

...

Sakindi kız,
İçinde yıllardır çalkalanıp duran bir deniz durulmuşçasına.
Kızgınlığını dalgaların ardına mı iliştirmişti,
Yoksa fazla kızgınlık vücudunda istemsiz tepkimeler mi yaratmıştı?
Hayır, hayır bunların cevaplarına zaman harcamamalıydı.

...

Bir çok şey yapabilirdi o an,
''Susmak'' da yapabileceklerine dahildi.
Sondan eklemeli bir dilin, en sondaki eki kadar.

Ve kız,
o en sondaki
eki seçti.

...

Sakindi.

İçimde kopan tüm fırtınalara inat, 'sakin kalabilen yanım'a gelsin bu yazı.

Belki de, biraz Edith Piaf dinlemeli: Şuradan.

Anlamsız bir gece sanki.

2011-09-18T17:22:00.000-07:00

Her şey üst üste geliyor bu gece.

Güneş gibi ile konuşuyorduk ki, çok tatlı bir yerinde çekti gitti. Tekrar da gelmedi zaten, aklım fikrim hep onda kaldı.

Böyle zamanlarda, midem bulanmaya, ellerim halsizleşmeye başlıyor. Nasıl tuhaf bir bünyem var çözemedim halihazırda!

Ki bunu önlemek için kendi kendime telkinlerde bulunmuş ve kısmen başarabilmiştim, bakın işte yine çıktı meydana.

İçim bi tuhaf bu gece, keşke yatsak kalksak ve hepsi geçse... :(
Edit: Bu yazının bir şarkısı olsaydı bu olurdu; http://fizy.com/#s/1505ul

Critics.

2011-09-18T17:01:00.000-07:00

Nedenini bilmediğim bir ateş attı içime Sevgili Deep.

Ve umursamasaydım, şu an bunu yazıyor olmazdım.

Haklı mıydı söylediklerinde bilmiyorum.

Haklı ya da haksız aranması gereken konular bile değillerdi belki de,

Konuştuklarımız.

Yine de birilerinin hakkımda, böyle düşünmesine üzüldüm sanırım.

Tanıyanların tahmin edebileceği gibi,

art niyetle hareket etmeyi bilmem ben.

Öğrenmek de istemiyorum, -ki öğrenmeyeceğim!

Fazlası da yok yazacaklarımın üstelik, tüm şiirselliğim son günlerde

kayıp gidiyor ellerimden.

Kelimelerim her zamankinden daha yavan.

Belki de bu yüzden anlatamıyorum şu an hissettiklerimi,

En iyisi iki hecelik,

İyi geceler.

Edit: Sevgili Deep, sanırım beni takip ettiği blogların arasından da çıkartmış. Yanılmıyorsam tabi. 1 kişi eksildi bu gece ve ben onu izleyicilerim arasında bulamadım. Hayır, önemli değil de tüm bunlar...

-Bir gece konuşmaya başlayıp, -çok sık yakalayamadığınız bir frekansta karşılaştığınızı düşündüğünüz bir insanın, -ki sanırım o da aynı şeyleri düşünmüştür o an hakkımda- böyle ufacık bir sebepten ansızın gitmesi, o frekansı tamamıyla sorgulamanıza sebep oluyor. Ve umarım yanılıyorumdur bu gitme konusunda, çünkü saat gece 3 ve hala bünyemdeki oksijen yanaklarımdan alev topu halinde dışarı fırlamak istemekte.

Hayatımın en uzun metrajlı pikniği!

2011-09-18T13:07:00.000-07:00

Gidiyorsun! -dediler.
Gitmeden, şu kız için bi piknik düzenleyelim! -dediler.
Çok eğleniriz, hem bi kez daha hepimiz toplanmış oluruz! -dediler...

Hepsine ''Tamam'' dedim.

Ama 'kuzu keseceğiz' dememişlerdi!

Baştan almak gerekirse, pek sevgili dayımlar ve kuzenlerim başta olmak üzere, daha da bir sevdiğim benim süper eğlenceli teyzemin de dahil olduğu bu çılgın grup bir piknik düzenlemek istedi benim adıma. Mutlu oldum haliyle, değerinin bilinmesi, sevilmek falan hoş şeyler.

Sabah erkenden Yalova tarafına geçmek zor olacağından, dün geceden çıktık yola. Geceyi, binbir çeşit sohbetle -gerekli gereksiz- teyzemin tüm karşı yakayı gören terasında, müthiş eğlenerek geçirdik. Ardından, sabah kahvaltısını da aynı terasın güzelliğinde yaptık ve piknik yapacağımız alana doğru yola çıktık!

Yolda öğrendim ki, kuzu keseceklermiş! Tepki vermek istedim ama veremedim, çok heveslilerdi, çok güzel olacağından bahsediyorlardı. Ama içimde, acaba aniden 'Anne, ben vejetaryen oldum!' desem nasıl tepki verirler düşünceleri dolaşıyordu, velhasıl bu kararı veremeyecek kadar çok seviyordum kırmızı eti. Ah evet, maalesef ki.

Neyse, kuzu kesilirken yanında durmadık, kuzenlerimle coğrafi keşifler yaptık çevrede. -bu arada kesen kişi de babam- süpersonik güçleri bile var onun! :) İşin şakası bi yana, ciddi cesur ve her işi yapabilecek bir adamdır benim babam. Kısacası, hepinizin babasını döver! ^^

Neyse, işte sonradan birkaç komşu da geldiler çağırdık çünkü. Etler o kadar fazlaydı ki haliyle... Neden bu kadar detaya girdiğimi düşünüyorum da şu an. Bi nedeni de yok! O konuyu geçiyorum öyleyse. (:

Sonra, ben bugün közde mısır yemenin tadına yeniden vardım. Uzun zamandır neden yemiyor muşum onu düşündüm.

Kulaklıklarımı takıp, gökyüzünü izleyerek müzik dinledim.

Ayakkabılarımı çıkartıp, toprak üzerinde yürüdüm! -Bilgisayar başında geçirdiğim zamanlarda vücuduma yüklenen elektriği çekip alsın diye. :) Ve işe yaradığını da düşünüyorum doğrusu.

Şu an ise o kadar yorgun ve bitkinim ki, üstelik ateşim var gibi de hissediyorum. Ama sanırım yok, evde herkese sırayla sordum çünkü

'Ateşim var mı bakar mısın baba?' -Yoook kızım, normal gibi.
5 dk sonra,
'Ateşim var mı bakar mısın anne?' -Bakıyım, yok kızım normalsin.'
'Ama aynaya bakınca yanaklarım çok kırmızı, sıcak sıcak oluyorum ben bir de!' -'Bilmem ki, normal heralde'
5 dk sonra,
'Efeee, ablacım ya benim ateşim mi var bi baksana!' -Off abla, bi git. Yorgunum ben.

Hey blogger arkadaşlarım,

'Ateşim mi var benim, bi bakar mısınız?'

P.S:
-Harika bir piknikti, her ne kadar bu yazıyı okumayacak olsalar da, hepsini ayrı ayrı öperim! -

Pijamalarımı bile giymiştim oysa!

2011-09-16T16:28:00.000-07:00

Kaçıp giden uykuların sorumlusu kim? Hayır yani, eğer her gece aynı senaryoyu sil baştan yaşayacaksak belirtmemde fayda var: Ben bu oyunun repliklerini çoktan ezberledim.

Üzerimdeki geceliğim ve hatta marul saçlı bebeğim bile yenik düştü bu tuhaf oyuna. Gün ışığıyla saklambaç oynamak gibi, ay ışığına sığınabilsem - tamamıyla ama - gün ışınlarına yakalanmazdım belki...

Oysa gün ışığı tüm kuytularımdan içeriye ustalıkla süzülüp, her sabah aynı yerimden 'sobe'lemekte beni...

Saklanmaktan vazgeçtiğim anlar bile oldu üstelik, kocaman gözlerle oturup, gün ışığının gelişini izlediğim... O 'sobe' diyemeden, ben 'işte burdayım!' dedim.

Yüzümden okunuyordu belki de, uykusuzluğumun yarattığı ve yine gün ışığına yenik düşmüş olmanın yol açtığı duygular çıkmazı. Okunuyor olmalıydı ya da aynalar yalan söylemeye başlamıştı -ki bu çok tehlikeli olurdu-

Sonra düşündüm ve karar verdim, -Beni de böyle kollayan bir ablam olsaydı, gün ışığıyla savaşabilirdi belki de... /Bazıları hep daha şanslıydı oysa bu hayatta./

Ya da, hiç bilemediniz böylesi tatlı bir kedim olsaydı da kuyruğundan yakalayıverseydi beni her sabah 'sobe'leyen güneşi...

Belki o zaman, gün ışığının üst katmanlarına çıkar, bulutların pofuduk huzur'unda uykumla barışırdım!

Ben şimdi, gidip biraz Bulut Patlatacağım! En beyaz olanlarından.

-Mia'nın ablasına selam olsun.-

P.s: Yazının şarkısı, tabiki de bir 'Lullaby' .

Tatlı uykular herkese...

Yazmasaydım, uyuyamayacaktım!

2011-09-15T14:47:00.000-07:00

Derler ya, yazmak bir dürtüdür -yazmazsanız sizi yorar beyninizde dolanan düşünceler- yazdıkça yer açarsınız onlara, oturtur, rahat ettirirsiniz.

Dedikleri doğruymuş, epeyce.

Nasıl ve neden oluyor bilmiyorum ancak, gün geçtikçe daha çok bağlanıyorum buraya.

'Bura' dediğim sizler, 'bağlanmak' dediğim ise alışkanlık yaratan bir sevginin belki de diğer adı.

Şimdi sizlere, bu kelimeleri buraya geçirirken gözlerimin dolduğunu söylesem.... Yapmacık bulacak, inanmak istemeyecek, belki fazlaca abartılmış olduklarını düşüneceksiniz! Doğrusunu söylemek gerekirse, ne düşündüğünüz şu an çok da önemli değil.

Mail kutumda beni mutlu edecek mailler ve iki tatlı insandan gelmiş playlistler durur iken, hani şu çok da tanıdık olmadığım duygunun -birilerinin beni gerçekten önemsediğini hissetiren türden- etkisi altındayım!

Sevdiğim insanlara yazdığım çoğu mektup cevapsız kalırken, insanlar iki satır yazıyı diğerlerinden kıskanır ve sadece kendilerini düşünürken, hiç görmediğim (belki de yıllardır özlem duyduğum ve beklediğim) insanların benim için uğraşıp şarkı listeleri oluşturmaları, bir de bunları linkleriyle birlikte en düzenli şekilde benimle paylaşmaları canımı acıtıyor. En tatlı yerinden kanatıyor kalbimi...

Ben mi körüm etrafımdaki güzel yürekli insanlara, yoksa onlar mı hep en uzaklar bana?

Ya da, uzaklık mı tat katan böyle dostça sevdalara?

Nasıl teşekkür etsem bilemedim! Hep biraz eksik kalacak gibi...

Arka fonda Paul McCartney'nin This Never Happened Before şarkısı bilmem kaçıncıya çalarken, ben aynı maili kaçıncıya okuyorum sahi?

Bu güzel yürekli insanların bu kadar emeğini ve sevgisini hak edecek ne yapıyorum?

Aynı şarkının aynı mısralarını tekrarlayıp dururken fark ediyorum, neden bu kadar duygusallaştığımı.... Çünkü, Paul'un da dediği gibi:

I'm very sure, this never happened to me before.

I met you

(benim için çaldığında

'you' çoğul özne olsun

tam da şarkının burasında)

and now I am sure,

This never happened before!

Sevgili Cemreçetem ve Dr.eamer'ım,

Bu yazı sizler içindi ve hep öyle kalacak. Yüreklerinizin güzelliğine...

Odamın içindeki huzur dağınıklığa yenik düşerse!

2011-09-15T09:07:00.000-07:00

Odam yaklaşık 3-4 gündür toparlanamıyor, toparlanmak bilmiyor! Sanırım giderayak tozu dumana kattım ben yine. Bir sürü eşyalar, kışlıklar, yazlıklar, dolaptakiler, baza altındakiler, kitaplar, defterler derken derken... ne anlatacak nefes ne de artık toparlamaya çalışacak güç kaldı bende! Çünkü inat ettiklerini düşünüyorum eşyaların, ben topladıkça dağılıyorlar arkamdan.

Şu an odadaki tüm o dağınıklığın içerisinde, camımdan içeri salınan rüzgara karşı yatmış bu postu girmekteyim. Bir boğa burcu kadını olarak, dağınıklık çok da etkilemez aslında beni ama, lise yıllarını simetri hastası - temizlik konusunda takıntılı bir teyzenin yanında geçirdiğimden, içten içe 'kalksam da toplasam şuraları artık yahu, olacak gibi değil' cümleleri kurmaktayım.

Hava ne kadar tatlı kararıyor, ağır ağır... Canım kahve istedi çok. Öyleyse bu dağınıklık sanırım biraz daha bekleyebilir.

Kabin bavulum olacak bu benim, henüz büyük bavulu indirmedim bile dolabın üzerinden. Çok iş var çok!

Ders kitapları bile, masa altlarında kalmış bir insanım artık ben, o la la! -kendilerine yer bulamamış olmalılar masa üstünde-

Bilgisayar masaüstüm bile daha az kalabalık benim yahu. :S

3.2 megapiksel olduğunu iddia eden telefonumun kamerasıyla çekilmiş bu huzur kaçırıcı dağınıklığa bir kez daha şahit olduktan sonra, kahvemi içer içmez toparlanmaya başlamam gerektiğine karar verdim. Sizin görmediğiniz kısımda bir de, dağınık yatağım var ki, sormayın. Neyse dostlar çok deşifre oldum sanırım, e ama kolay değil bavul hazırlamak (: Bahanem de bu olsun.

Hadi balkona çıkalım, kimler kahve istiyor? -Suyu ona göre koyalım.

Bazı 'mim'ler mutluluk verir! (:

2011-09-14T05:39:00.000-07:00

İlk düzenli okuduğunuz blog ve hissettikleriniz;

İlk düzenli okuduğum blog lise arkadaşımın bloguydu. Hatta ona özenerek açmıştım blogumu! Ne kadar güzeldi ilk heyecanlar... Hala yazmaya devam ediyor arkadaşım, ama o zamanlar daha çok kendinden bahsederdi, formatı biraz değişmiş blogunun. (Elizaphelia) Bir de onun sınıf arkadaşı olan Undefinable vardı ki, -bu mim sayesinde yeni fark ettim ve takibe aldım, blogunu yenilemiş), onu takip ederdim düzenli. Bu iki kızın canlı yazılarıydı beni ilk kez baştan çıkartan ve blog açmama vesile olan. İkisine de buradan selam ederim. ;)

Sanal alemden tanışıp görüştüğünüz Blogger'lar;

Hiç yok! Bir ara, Kelemek (blogunu bulamadım, kapatmış olabilir) ve Seval (bebeği oldu onun yazamıyor artık) vardı ama. Üstelik Kelemek İzmit'te burnumun dibinde olmasına rağmen, benim iğrenç plan yapamama ve görüşmeleri bir türlü ayarlayamama yeteneksizliğim yüzünden hep kaldı... İkisini de özlüyorum ben.

Blog dünyasına adım attığınızda,gökyüzündeki yıldız kadar parlak gelen,asla onun gibi olamam diye düşündüğünüz Blogger'lar;

Sevgili Deep ile de konuştuğumuz bir konuydu aslında bu. Ben popüler olmayı önemsemiyorum hiç. İnsanların bloglarına denk geldiğimde de, kaç seyircisi varmış diye bakmak aklıma gelmiyor mesela. Kendime yakın buluyorsam takip ediyorum. Elbette, yeni bir izleyici geldiğinde hala karnımda kelebekler uçuşuyor ama bu 'yaşasın çoğalıyoruz' sevinci değil, 'yaşasın bir kişi daha yazdıklarımı kendine yakın buldu' sevinci oluyor genelde. O nedenle, öyle gözümde büyüttüğüm -onun gibi- olmak istediğim bir blog yok.

Kendinize yakın bulduğunuz Blogger'lar;

Kesinlikle ve kesinlikle Dr.eamer ile başlıyor bu liste. (: İkimizin karşılıklı birbirimize ihtiyacımız olduğu anlarda birbirimizi bulduğumuza inanıyorum. O nedenle, henüz çok olmamış olsa da tanıştığımız, zamanın kısalığına inat çok şey paylaştık. Paylaşacağız da, umarım.

Devamında bir sıralama olmadan,

Dream ve Cemreçetem var. Dream ile aşırı derecede çok ortak yönümüz var, biz bile şaşırıyoruz bu duruma! (: Ortak yönler ise her zaman kendimi iyi hissetmemi sağlamıştır. ^^ Cemre ise bambaşka bir blogger, çok eğlenceli, çok samimi, çok içten. Uzun blog yazılarını okuyamamak gibi bir sorunu olan bana bile, uzun uzun anlattığı gündelik hikayelerini tek nefeste okutabilen bir yazar. En son yazdığı yorumlardan birinde 'Seviliyosun' kelimesine yer verip, kalbimdeki yerini daha bir perçinlemiş yegane yazar. Ve elbette, o da seviliyor, epeyce.

Şimdiden söyleyeyim bu başlığın altı kalabalık olabilir. (:

Konuşma Baloncuğu ve Serapus var sonra. Konuşma baloncuğu ile aynı burç ve yükselene sahibmişiz. (: Boğa - Akrep oluyor bu. Bir çok konuda, benzer şeyleri hissediyoruz sanırım. İkimiz de 'balık erkekleri'ne ilgi duyuyormuşuz, bir gün bu konuda uzun uzadıya sohbet etmeliyiz diye de düşünüyorum ayrıca. Serapus ise, aynı ben gibi bir İngilizce Öğretmeni. Onunla bir gece bir yazısının altında, çok anlamlı bir sohbet etmiştik. Hala anımsadığımda, içim ısınır. Zaten o geceden sonra daha bir tanışık olduk. Çok tatlıdır kendisi.

Deeptone ve Temerrüt ; Deep ile şiirsel bir frekansta buluştuğumuza inanıyorum. Onun bloğu hep fazla kalabalıkmış gibi geliyor bana. (: Oysa kendisi ve kelimeleri çok sakin, kıvrımlı ve yumuşacıklar. Böyle hep bir keşif hissi var içimde ona karşı. Güzel cümleleri ile, cevaplar verdikçe içimdeki bu hissi beslemeye devam edeceğim gibi görünüyor. Temerrüt ise, çok çok yeni tanıştığım. (Deep'in blogu sayesinde), yaptığı yorumlara hayran kaldığım bir yazar. Doğrusu blogunu dolanıp yazılarını doyasıya hala okuyamadım ama kesinlikle yazı türü içime işleyecek türden. Kendime yakın hissettim.

Dejawu'yu da sever, kendime yakın hissederim çoğu zaman. Çünkü insanları önemsediğini düşünüyorum, çok mu çalışıyor kendisi bilmiyorum ama, Dejawu deyince aklıma, iş yerinde masabaşında bir blogger geliyor hep. (: Volante ise yağmuru seven, blog adından da anlaşılacağı üzre ve hayaller konusunda çokça ortak noktaya sahip olduğum bir yazar.

Bir de Zeynep var tabi, çok tatlı şirin bir blogger. Böyle hep huzuru çağrıştırıyor nedense bana, Zeynep ismini de hep sevmişimdir belki biraz da ondan. (: Ortak yönlerimiz olduğuna inanıyorum ben. Ama bloguma son zamanlarda hiç uğramıyor, nedenini bilmesem de.

Assolistler en son çıkarmış adaş! :) Bir insanın koskoca blog aleminde adaş olabilmesi fazla rastlantısal geliyor hala bana, Luna isminin ay ile olan bağlantısı, o hayalperest yanı... Adımın anlamına denk düşmesi, ruhumun anlamına denk düşmesi falan hep büyülemiştir beni. Adaş'ımın dostluğu da öyle. Luna Sesi.

Moda blogları arasında en sevdiğiniz Blog;

Moda bloglarından takip ettiğim birkaç tanesi var ancak, hiç aklımda yer etmiş, açıp da bir baksam neler modaymış vs. dediğim bir blog yok doğrusu. Meşhur Laçin Tenel'in blogunu samimi bulduğum söylenebilir aralarında, ki o da sırf moda bazlı bir blog değil. Yaptıklarını, diktiklerini, bebişinin büyümesini hevesle izliyorum.

Yazılarını okurken keyiflendiğiniz Blogger'lar;

Kendime yakın hissettiğim herkesin blogunu çok keyifle okuyorum. Çok fazla bi paylaşımımız ya da yazılanları okumak dışında çok da muhabbetimiz olmamasına rağmen, Nehir İda, Mia, Kanalizasyon Balığı, Deli Anne, Deli bu!, Missbone, Hayal Meyal, Yeşim ve son olarak İngilizce öğretiminde internet araçlarını tanıtan Özge Karaoğlu'nu da çok eğlenerek, keyifle takip ediyorum. Bir gün daha çok şeyler paylaşacağımıza olan inancımla...

Sürekli sayfasını açtığınız,okuyup yorum bırakmadan çıktığınız Blogger'lar;

Dürüst olmak gerekirse, bunu bireysel olarak değil de, çok yorum almış yazılar ve çok yorum almamış yazılar olarak ayırıyorum. Bilmiyorum belki tuhaf gelecektir sizlere ancak, eğer bi yazı çok yorum almışsa -atıyorum 20üstü gibi- bir yorum da ben yazıp, o laf kalabalığının arasında yok olmak istemiyorum. Ama tabi, yazıda benim ilgimi çok çok çeken, yorumlamazsam içimde kalacağını düşündüğüm etmenler söz konusu ise yine de yorum bırakıyorum. Ama dediğim gibi genelde daha sakin blogları daha çok seviyorum. ^^

'Blogger' dediğiniz an aklınıza ilk gelen isimleri yazıyoruz ,burda link vermiyoruz,aklınıza gelenleri patır patır yazıyoruz sadece. Bakalım kimler aklımıza yer etmiş ve nicklerini ezberlemişiz. Kopya çekenin ... neyse kopya çekmezsiniz siz nasıl olsa hayatımızda ki en samimi yer burası öyle değil mi?

Dr.eamer, Dream, Deep, Cemreçetem, Serapus, Yeşim, Konuşma Baloncuğu, Mia, Missbone, Bir İnce Ses, Zeynep, Deli bu!, Deli Anne, Luna Sesi ...

Ve adı geçen herkes mimleniyormuş efendim, benden söylemesi! (:

Harf harf...

2011-09-13T13:32:00.000-07:00

Her harfiyle, kalp atışlarımı değiştiren insanlar tanıyorum!

Harf harf yaklaşıyorlar bana, harf harf benden yana oluyorlar, harf harf 'ben' oluyorlar.

O kadar ben oluyorlar ki hatta,

Ben yazdıkça, siz onları okuyorsunuz!

gü-neş-gi-bi

2011-09-12T19:10:00.000-07:00

kapkaranlık bir hayalin, en aydınlık ucunda durup arkasını dönse ışığın içinde boğulacağı -ancak arkasını dönmektense, ilerisindeki karanlıktan pay çıkartmayı seven bir insanla sabahlara kadar konuşuyor.

gitgide bir insana bağlanıyor olmanın verdiği panik ve telaşla etrafımdaki kelimelere saldırıyor. yazacaklarımı şaşırıyor, yazacaklarımdan çalıyorum. evet, yapıyorum bunu. nedenini bilmeden.

05.08iken üstelik saatler. üstelik yarın sabah dişçide randevum var iken. üstelik aşık bile değil iken bu insana ben.

Uçakta Ne Dinlesem? (:

2011-09-12T02:34:00.000-07:00

İnşallah bu ayın 26sında, saat 10.30 sularında o her daim merak ve özlemle yollarını gözlemlediğim Londra'ya doğru yola çıkmış olacağım! Bu beni tuhaf duyguların eşiğine sürüklüyor. Ne sek bir mutluluk ne de sek bir huzursuzluk mevcut. Bu yönde araştırmalarımı tamamladım, korku hali, gidiyor olmanın verdiği bir tuhaf hal. Yaşanması gereken sancılı bir süreç bu. Düşünsenize ikiye ayrılıyorsunuz, geride sevdiğiniz insanlar, ileride hep sevdiğinizi hayal ettiğiniz şehir ve onun sadık yağmurları...

Anlara anlam katan ayrıntıları çok seviyorum... Üniversite yıllarımı bana anımsatanlar, yaşadıklarımdan öte okuduklarım, dinlediklerim, kokular...

Uçakta Buket Uzuner'in çok sevdiğim 'Benim Adım Mayıs' adlı hikaye kitabını tekrar okumaya karar verdim. İçindeki bir öykü ise beni en yürekten etkileyen yazılmış tek öykü. Bunu sizlere anlatmıştım sanırım daha önce...

Dinleyeceğim şarkıların listesini ise bir türlü çıkarımsayamıyorum. Mutlaka Fiona Apple olacak, mutlaka Damien Rice olacak, mutlaka bir şekilde Noisettes çalacak ancak... Farklı, yeni şarkılar da dinlemeliyim diye düşündüm. Devamında tekrar dinlediğimde beni, havadaki o güzel anlara götürecek olan...

Önerileriniz vardır umarım, değerlendirmeyi çok isterim.

Sevdiğimiz insanlar!

2011-09-11T04:55:00.000-07:00

Sevdiğimiz insanlarla konuşurken, en çok hangi hormonları salgılıyor vücudumuz? Şapşal bir mutluluk hali nasıl da yayılıyor sinsice dudak kenarlarımıza, nasıl da orada asılı kalıyor saatlerce, hadi bilemediniz dakikalarca ?

Önce kalbimiz mi tepki veriyor sevdiklerimizin ayak izlerine? Kalp atışını takiben, dudak kenarlarına oturan şapşal, gereğinden fazla yaygın gülümseme mi ele veriyor bizleri... 'Seni Seviyorum!' demenin, üstü kapalı /belki de en açık/ yoluna mı çıkıyor aralanan tüm kapılarımız?

Aşktan bir adım geride, beğeni dediğimiz anlık duygudan ise bir adım ötede... Duyguların 'araf'ında... Duyguların bertaraf olduğu 'varlık sahası'nda...

Kısa süren anlardan hallice, uzun olan zaman birimlerinde yaşadığım duyguların bir adı olsaydı şayet, - bu kadar zorlanmaz; dün gece yaşadıklarımı sizlere daha basit tanım cümleleri ile anlatabilirdim. Ki onların harf izleri bile yok -henüz- lügatta!

Bu yazının şarkısı sizin en sevdiğin şarkı olsun, gözlerinizi kapatın ve dinleyin. Arka fonda sadece sessizlik!

bu akşam

2011-09-10T01:05:00.001-07:00

telefonumdan bağlantı kurabiliyorum şu an, ancak yazmadan geçemezdim!

Bu akşam kuruçeşme arena'da olmak vardı be!

Gidebilecek olanınız var ise, iyi dinlemeler!

Erkek mi olsaydım? -MiM-

2011-09-08T10:54:00.000-07:00

Yeni bir mim dalgası dolanıyor, denk gelmişsinizdir. Sevgili Deep tarafından el almış ve kendi düşüncelerimi sizlere aktarmak üzere iş başına koyulmuş bulunmaktayım.

Sadece bir gün için, karşı cinsin bedenine girseydin ancak ruhumuz ve beynimiz aynı kalsaydı ne yapardın?

-Hmm, hep heves ettiğim bir şeyle başlamak istiyorum. O gece hiç eve girmez, sokaklarda özgürce dolanmak isterdim. Çünkü ben geceleri, sakin sessiz sokaklarda, yıldızlara-aya-geçen uçaklara bakarak dolanmayı çok seviyorum. Hava da daha serin oluyor üstelik... Bu harika. Ama bunu yalnız yapmayı seviyorum ve asla belli bir saatten sonra, erkek bedeni rahatlığıyla devam edemiyoruz biz kadınlar bu güzel eyleme...

Oldukça düşündüm başka ne yapardım diye, ancak aklıma hiçbir şey gelmedi. Düşündüğüm şeylerin çoğunu bu halimle de yapabildiğimden olsa gerek. Fazlasını da istemiyorum sanırım. ^^ Ve ben, erkekleri -şunların duygu düşüncelerini de bi anlayamadık gitti, acaba bizler hakkında ne düşünüyorlar yahu- şeklinde değerlendirmediğimden /genelde onların akıllarından geçenleri anlayabildiğimi düşünmüşümdür/, erkek Luna olmaktan sıkılmadan, birkaç gece turu daha atıp dönüyorum!

Sevgili Dr.eamer, CemReçetem, Serapus, Zeynep, Dejawu, Haplo, D.İ.D.S, Dream ve Yeşim'i mimliyorum ben de.